Τα είδη της ψυχής κατά την Εσωτερική Ψυχολογία

Τα είδη της ψυχής κατά την Εσωτερική Ψυχολογία 

Υπάρχουν περισσότερα από ένα πράγματα για τα οποία μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον όρο ψυχή.

1. Είναι η ζωοποιός ψυχή, το άθροισμα των ψυχών του κάθε ατόμου και κυττάρου που συνιστούν αυτό που λέμε αιθερικο διπλό. Είναι αυτό που ενώνει όλες τις ζωές του κόσμου σε ένα. Σκοπός της ψυχής αυτής να εξελίξει τη μορφή, να την κάνει όλο και πιο "νοήμονα" δηλαδή ευαίσθητη στα ερεθίσματα.

2. Είναι το σύνολο των σκέψεων, συναισθημάτων και εμπειριών μας που αποθηκεύονται στο αστρικό και νοητικό σώμα κι είναι αυτό που εννοούμε όταν λέμε "τι ψυχή θα παραδόσεις" . Ονομάζεται αλλιώς και προσωπική ψυχή. Συχνά την λέμε καταχρηστικά και Προσωπικοτητα.

3. Είναι η πνευματική ψυχή, αυτή που σχετίζεται με την αίσθηση του Εγώ υπάρχω. Ανεξάρτητα και πέρα από το ποιος είμαι, πώς με λένε, πώς μεγάλωσα, αν είμαι ευτυχισμένος. Αν τα βάλουμε όλα αυτά στην άκρη, όλα αυτά που είναι πράγματα προσωρινά και συχνά επίκτητα από το περιβάλλον, μένει μια σκέτη αίσθηση ύπαρξης. Στο κενό. Αυτή η αίσθηση της αυτεπίγνωσης είναι η ανώτερη διάσταση της ψυχής. 

Ο συνδυασμός συνύπαρξης και αλληλεπίδρασης των τριών παραπάνω ειδών ψυχής ονομάζεται Άνθρωπος.

Σε ελεύθερη απόδοση από την Εσωτερική Ψυχολογία Ι

Όταν βλέπω διδασκαλίες που υπόσχονται ότι "θα μας δείξουν τον δρόμο...

Όταν βλέπω διδασκαλίες που υπόσχονται ότι "θα μας δείξουν τον δρόμο εάν" καταλαβαίνω ότι πάμε πάλι σε μια διδασκαλία για λίγους και κάποιο νέο ιερατείο που "μόνο αυτό" μπορεί να μας δείξει το δρόμο. Ο δρόμος της νέας εποχής έχει ειπωθεί όμως ήδη ότι δεν είναι αυτός. Θα δοθεί η γνώση, ο κόσμος θα επιβεβαιώσει τα αποτελέσματα της γνώσης στην καθημερινότητα του κι από αυτό θα πειστεί για την αξία των δασκάλων. Κι όχι αντίστροφα. Δυστυχώς η τάση πολλών μελετητών στην εσωστρέφεια και το μυστικισμό λόγω της προσωπικότητας και του χαρακτήρα τους επαναλαμβάνει ξανά και ξανά το ίδιο λάθος. Λατρεύουμε τους δασκάλους και δημιουργούμε κλειστές ομάδες γύρω απ αυτούς αντί να κοιτάμε να γιατρέψουμε τον κόσμο και να καλούμε ελεύθερα και ανοιχτά όποιον θέλει να έρθει να βοηθήσει. Λειτουργούμε σαν τη Σελήνη μυστικά αντί να λειτουργούμε σαν τον Ήλιο, όλα στο Φως.

Διαφορές εσωτερικών φιλοσοφικών συστημάτων σε ανατολή και δύση

Σε ένα από τα βιβλία που διαβάζω πάντως γίνεται μία σύγκριση μεταξύ ανατολικών και δυτικών συστημάτων μεταφυσικής και ο συγγραφέας τοποθετεί τη διαφορά στο γεγονός ότι οι δυτικοί εσωτεριστές γενικά ανάγουν τον κόσμο ως ένα αποτέλεσμα λάθους ή πτώσης ή κακής πρόθεσης κάποιου κακού θεού (γνωστική άποψη) ενώ οι ανατολικοί λένε ότι δεν υπάρχει κάποιο γεγονός που κάποτε έγινε, αλλά όλα είναι ένας κύκλος.

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση σε όλο αυτό είναι ότι ανάγεται σε διαφορά μεταξύ εσωτερικών συστημάτων, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για φιλοσοφικό ζήτημα που απασχόλησε τον κόσμο ήδη από τον καιρό της Ρώμης. Η στωική φιλοσοφία, επικρατούσα πλήρως για πολλούς αιώνες μεταξύ των Ρωμαίων προωθούσε την άποψη της στωικότητας (από κει πήρε το όνομα αυτή η αρετή) με την έννοια ότι όλα γυρίζουν ξανά εκεί που ήταν κι αυτό ήταν και το περιβάλλον το φιλοσοφικό που στην ουσία βοήθησε να γίνει αποδεκτή η αστρολογία τόσο ευρύτατα μεταξύ των Ρωμαίων.

Αντίθετα οι θεωρίες πτώσης ήταν κυρίως ζήτημα της Περσικής φιλοσοφία του ζωροαστρισμού που ήταν κι αυτή που επηρέασε την εβραϊκή θρησκεία να μιλήσει για πτώση. Και με τη βοήθεια του Πλάτωνα που μίλησε για διάσταση ιδανικού κόσμου των ιδεών και πραγματικότητας να ενδυθεί ένα φιλοσοφικό μανδύα που να τεκμηριώνει την πτώση της ψυχής και την ανάγκη επιστροφής της στην απωλεσθείσα ενότητα με την Πηγή.

Τι θέλω να πω με αυτό; Πώς γίνεται όλοι εμείς που που διδάσκουμε εσωτερισμό και αστρολογία να είμαστε στην ουσία ανίδεοι για την εξέλιξη της φιλοσοφίας και να μην μπορούμε να τοποθετήσουμε τα διδάγματα του εσωτερισμού στο φιλοσοφικό περιβάλλον που γεννήθηκαν; Συμπεριφερόμαστε σαν όλα να ήρθαν από την "απευθείας σύνδεση" με τους Αγγέλους και τους "Δασκάλους" και δε λέμε τίποτα για το ότι οι ιδέες αυτές ήταν ενταγμένες σε ένα γενικότερο φιλοσοφικό περιβάλλον που συλλογικά γέννησε τέτοιες ανθοφορίες. 

Υποτιμούμε τελικά τόσο πολύ το συλλογικό αποτέλεσμα του πολιτισμού μας, ώστε να χρειαζόμαστε κάθε φορά ένα "Δάσκαλο" να λέει ότι "εγώ το βρήκα;" 

Δεν ξέρω τι να πω... 

Αμφιβάλλω καν αν οι σημερινοί Χριστιανοί γνωρίζουν ότι η ηθική τους βασίζεται στην Στωική Φιλοσοφία και η Δογματική τους στην Νεοπλατωνική. Κρίμα που στα μαθήματα της Αστρολογίας δε διδάσκεται η Φιλοσοφία. Γιατί κι αν διδασκόταν αμφιβάλλω για το πόσοι θα ενδιαφέρονταν. Οι περισσότεροι θα έψαχναν πότε θα βρουν ταίρι.

Ο φόβος και ο ένοικος

Ο Φόβος. 

Μία από τις πιο συνηθισμένες εκδηλώσεις της ενέργειας του αστρικού πεδίου. Το εξετάζουμε πάντα πρώτο γιατί αποτελεί για τους περισσότερους τον ένοικο στο κατώφλι και σε τελική ανάλυση είναι το πιο στοιχειώδες κακό του αστρικού πεδίου. Κάθε ανθρώπινο ον γνωρίζει το φόβο και η γκάμα των συναισθημάτων του φόβου μπορεί να εκτείνεται από τον ενστικτώδη φόβο του πρωτόγονου ανθρώπου που αγνοεί τους νόμους και τις δυνάμεις της φύσης και φοβάται το άγνωστο και το σκοτάδι μέχρι τους κοινωνικούς φόβους του σήμερα, της απώλειας χρημάτων, φίλων και αγαπημένων, της υγείας και της δημοτικότητας αλλά ακόμη και στους πιο προχωρημένους φόβους του ζηλωτή, το φόβο της αποτυχίας, το φόβο λόγω αμφιβολίας, το φόβο της ακύρωσης και της εκμηδένισης και το φόβο του θανάτου - που είναι κοινός βέβαια με όλους τους ανθρώπους. Αλλά και το φόβο της πλάνης του αστρικού πεδίου, το φόβο της ζωής που θα μας παρασύρει, το φόβο της μοναξιάς πάνω στον πνευματικό δρόμο και τέλος το φόβο για τον ίδιο τον Φόβο.

Απόδοση στα ελληνικά από την Πηγή: https://holderofthelight.com/astral-energy-and-fear

Οι Δοκιμασίες των 4 Στοιχείων (σε σας σε ποια δοκιμασία νομίζετε ότι βρίσκεται η ζωή σας;)

Πολύς κόσμος βρίσκεται πλέον σε περίοδο δοκιμασίας. Είτε στο φυσικό πεδίο, είτε στο συναισθηματικό πεδίο, όπου πλέον πιο συχνά γίνονται οι διάφορες δοκιμασίες. Και οι δοκιμασίες αυτές που περνάμε είναι συνήθως τεσσάρων ειδών:

1. Είναι η δοκιμασία της Φωτιάς. Η ύπαρξη δηλαδή εχθρών που μας επιτίθενται, αντιπάλων και ανταγωνισμού και η αίσθηση ότι είμαστε Περικυκλωμένοι.

2. Είναι η δοκιμασία του Νερού. Η δοκιμασία της Απελπισίας και της Μοναξιάς δηλαδή. Που τη νιώθουμε όταν είμαστε ανάμεσα σε ξένους ή ανθρώπους που δε μας καταλαβαίνουν. Και νιώθουμε σαν να "πνιγόμαστε" στη ζωή μας.

3. Η δοκιμασία του Αέρα. Η Διάκριση δηλαδή. Το να μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε τι είναι σωστό και τι όχι και να παίρνουμε τις σωστές αποφάσεις κι όχι τέτοιες που να μας δημιουργούν τύψεις στην υπόλοιπη ζωή μας.

4. Και η δοκιμασία της Γης. Η δοκιμασία της Φτώχειας δηλαδή. Της έλλειψης Πόρων. Της Ανάγκης. Του Θέλω, αλλά δεν Μπορώ. Των προβλημάτων Υγείας μεταξύ άλλων.

Και στις 4 δοκιμασίες ζητούμενο για την Ψυχή δεν είναι να λύσει το πρόβλημα. Ζητούμενο της είναι να μείνει Όρθια, να μη λυγίσει, να μη λιγοψυχίσει κι αν είναι να Πέσει, να Πέσει Όρθια.

H αντικριστή τοποθέτηση των πλανητών στο Δέντρο της Ζωής

 H αντικριστή τοποθέτηση των πλανητών στο Δέντρο της Ζωής μας δείχνει για άλλη μία φορά ότι οι εξάρσεις των πλανητών στην Αστρολογία κρύβουν πολύ περισσότερα νοήματα από τις απλές κυριαρχίες. Και εδώ, όπως και σε άλλες αναρτήσεις μας για τα ενεργειακά κέντρα, παρατηρούμε ότι τοποθετούνται στις δύο απέναντι στήλες του δέντρου πλανήτες που έχουν συμπληρωματικές εξάρσεις και αντίθετες μεταξύ τους. Έτσι ενώ ο Άρης έχει έξαρση στον Αιγόκερω (το ζώδιο του Κρόνου που προϊσταται της στήλης της Δύναμης) και πτώση στον Καρκίνο, ο Δίας στη Στήλη του Ελέχους έχει αντιστρόφως έξαρση στον Καρκίνο και πτώση στον Αιγόκερω. Με τον ίδιο τρόπο ο Ερμής έχει έξαρση στο ζώδιο της Παρθένου και πτώση στους Ιχθείς, ενώ η Αφροδίτη έξαρση στους Ιχθείς (ζώδιο που κυβερνά παραδοσιακά ο Δίας, που προϊσταται της Αφροδίτης στο Δέντρο) και πτώση στην Παρθένο.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι δεν τοποθετούνται τυχαία κάποια αντιθετικά ζεύγη, παρά αναδεικνύουν υπαρκτές συγχρονικότητες που σηματοδοτούν τη λειτουργία των δυνάμεων του κόσμου.

O ρόλος της δυαδικότητας στην κοσμική εξέλιξη

Λέγεται ότι η δυαδικότητα του ανθρώπου, αυτό που έχουμε μάθει να λέμε άνω και κάτω, πνεύμα και ύλη, κλπ, είναι ένα παιχνίδι του θείου για να επιταχύνει την εξέλιξη. Μία τεχνητή διαίρεση που πολώνει την ύπαρξη ώστε να γίνει πιο γρήγορα συνειδητή. Πώς γίνεται αυτό; Δημιουργείται μία πόλωση σε κάποιο πεδίο, που λειτουργεί ως "κατώτερο" και "ανώτερο" και καλείται ο άνθρωπος να "επιλέξει" ανάμεσα στο ένα και το άλλο. Αδιάφορο είναι για το Σύμπαν, ποιο από τα δύο θα επιλέξει κανείς. Πιο σημαντικό είναι να επιλέξει. Γιατί το Σύμπαν "σιχαίνεται" τους αναποφάσιστους. Γιατί οι αναποφάσιστοι δεν κάνουν επιλογές, άρα δεν αναλαμβάνουν ευθύνη, άρα δεν είναι συνειδητοί. Όλη η ιστορία λοιπόν της πνευματικής versus υλικής σύγκρουσης γίνεται για να "εξαναγκάσει" το Σύμπαν όλους εμάς να κάνουμε επιλογές. Και ο "στίβος της μάχης" τοποθετείται κάθε φορά σε άλλο πεδίο. Στην εποχή μας είναι στο πεδίο του νου (σκέφτομαι την πάρτη μου ή τους άλλους). Παλιότερα ήταν στο πεδίο των συναισθημάτων και στο μέλλον ίσως είναι σε ανώτερα πεδία. Για να ενισχύσει δε το Πνεύμα την Ένταση της Μάχης, στέλνει στον καθένα από μας έναν Φρουρό, που λειτουργεί ως πόλος έλξης προς τα πάνω στο εκάστοτε πεδίο επιλογής. Ο Φρουρός αυτός, ο Αγγελιοφόρος του Πνεύματος, αυτός που έχει αναλάβει την αποστολή να "πολεμήσει" την ύλη, για να εξαναγκάσει σε συνειδητές επιλογές, δεν είναι τίποτα άλλο από την....... Ψυχή μας...

Οι 4 Διαστάσεις του Κακού κατά την Ανθρωποσοφική Θεώρηση

Οι 4 Διαστάσεις του Κακού κατά την Ανθρωποσοφική Θεώρηση

Κατά την ανθρωποσοφική θεώρηση η διάσταση του "κακού" έχει πολλές εκδηλώσεις προσωποποιημένες σε μορφές που αναγνωρίζουμε ως "σατανικές" με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι ίδιες όμως αυτές "σατανικές" παρορμήσεις είναι και κίνητρα-προκλήσεις για την εξέλιξη της ανθρωπότητας, συμβάλλοντας έτσι - ηθελημένα ή άθελα τους - στο θείο σχέδιο.

Μία πρώτη διάσταση του "κακού" υπό αυτή την έννοια, είναι η διάσταση του Εωσφόρου. Αυτή είναι η διάσταση εκείνη που απευθύνεται κυρίως στο ψυχονοητικό κομμάτι μας, προωθώντας την δίψα για γνώση, πειραματισμό και ατομική εμπειρία. Ως τέτοια καταναλώνει όλη την ενέργεια του Εγώ στη δίψα για "εμπειρία" και ωθεί στην αναζήτηση της ηδονής συναισθηματικής ή νοητικής μέσα στη ζωή. Επίσης αμφισβητεί εξουσίες και ομάδες και υπό αυτή την έννοια συνέβαλε στα αρχικά στάδια δημιουργίας της ανθρωπότητας στην Ατομικοποίηση καθώς αμφισβήτησε ότι "ο Θεός - ή σήμερα θα λέγαμε ο μπαμπάς κι η μαμά ή η κοινωνία - ξέρει καλύτερα τι είναι καλό για μας". Σκοπός της Εωσφορικής Διάστασης ωστόσο είναι ο άνθρωπος να αναζητήσει την ηδονή αυτή μακριά από το υλικό πεδίο, προκειμένου έτσι να είναι πιο ευάλωτος στην δύναμη της Εωσφορικής αυτής δύναμης που έχει έδρα το Αστρικό Πεδίο. Εκεί η Ψυχή του Ατόμου δεν έχει δύναμη να αντιμετωπίσει την Ηδονιστική Παρόρμηση και γίνεται Ενεργειακή Μπαταρία της Εωσφορικής Δύναμης, Αυτό είναι εκείνο που ονομάζουμε πρακτικά ότι ο Διάβολος "κλέβει την ψυχή σου". Προκειμένου να παρασύρει τους ανθρώπους να αναζητήσουν την ηδονή εκτός του υλικού πεδίου, η διάσταση αυτή ενισχύει τη Φαντασία. Τη Φαντασία εκείνη που οδηγεί σε ικανοποίηση στο πεδίο του Νου, σε Ναρκισσισμό και Πνευματική ή Αισθηματική Αυτοϊκανοποίηση. Στην Αρχαία Ελλάδα η διάσταση αυτή ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη μέσω των διονυσιακών γιορτών, όμως νικήθηκε τελικά από τον Ορθολογισμό των Φιλοσόφων, που κράτησαν γειωμένη τη Σκέψη των Αρχαίων Ελλήνων. Στη σημερινή εποχή μία τέτοια διάσταση "γοητείας" θα μπορούσε να είναι η ανάπτυξη της Εικονικής Πραγματικότητας, που θα έχει τελικό σκοπό οι άνθρωποι στο μέλλον να αναζητούν να μη ζουν πραγματικά, αλλά να αφήνουν τα σώματα τους να ατροφούν και να διάγουν το βίο τους σε μια εικονική διάσταση. Στην Αστρολογία θα λέγαμε ότι αυτή είναι περισσότερο η διάσταση του Ποσειδώνα.

Μία δεύτερη διάσταση του "κακού" που εκδηλώνεται στο υλικό πεδίο και συνεργάζεται με την Εωσφορική είναι η διάσταση του Αριμάν. Η διάσταση αυτή έχει σα στόχο να αυτοματοποιήσει τη συμπεριφορά των ανθρώπων ώστε να γίνουν απόλυτα πειθήνιες και υπάκουες οντότητες και να συμπεριφέρονται ως τα ζώα, δηλαδή έχοντας ομαδική ψυχή. Η προσπάθεια αυτή συνεργάζεται με την Εωσφορική επειδή κάνει τις συνθήκες ζωής στη Γη τόσο δύσκολες, ώστε να αναζητά ο άνθρωπος διαφυγή στην Εικονική Πραγματικότητα και τη Φαντασία και να μην παλεύει για την Ατομική του Εκδήλωση μέσα στο Υλικό Πεδίο. Στην Αρχαία Εποχή η διάσταση αυτή εκδηλώθηκε όποτε δημιουργήθηκαν μεγάλες και αυστηρές αυτοκρατορίες, όπως η Ρώμη. Μία σύγχρονη διάσταση αυτής της δύναμης είναι η Παγκοσμιοποίηση, η οποία προσπαθεί να ομογενοποιήσει τους ανθρώπους και να δείξει ότι δεν υπάρχουν διαφορετικές επιλογές, αλλά όλοι κάνουν τα ίδια. Στην Αστρολογία θα λέγαμε ότι αυτή είναι περισσότερο η διάσταση του Πλούτωνα. Σκοπός της πίεσης αυτής που ασκείται είναι να αντιδράσει ο άνθρωπος, να σπάσει την ομογενοποίηση, να σπάσει τις συγκεντρωτικές δομές και να σπάσει την ακινησία.

Μία τρίτη διάσταση του Κακού που στρέφεται απευθείας εναντίον της Ατομικοποίησης του Ατόμου είναι η διάσταση του Αντίχριστου, ενώ τελευταία εμφανίζεται και μία τέταρτη διάσταση του "κακού" μέσα από την άλογη και άσκοπη αφαίρεση της ζωής που παρατηρούμε λόγου χάρη σε παράλογες εγκληματικές πράξεις στα αμερικάνικα σχολεία ή στις παράλογες επιθέσεις αυτοκτονίας στη Μέση Ανατολή. Γι' αυτές τις δύο διαστάσεις του "κακού" όμως θα μιλήσουμε σε επόμενη δημοσίευση.

Ιδιαίτερη περίπτωση φιλοσοφικής θεώρησης σε αυτό το πλαίσιο είναι η λεγόμενη σχολή των γνωστικών ομάδων. Οι γνωστικές ομάδες άθελα τους υπηρέτησαν και τις δύο βασικές διαστάσεις του "κακού", καθώς από τη μία ισχυρίζονταν ότι ο κόσμος αυτός είναι φυλακή για τον άνθρωπο και από την άλλη ωθούσαν τους ανθρώπους το γρηγορότερο να φύγουν από αυτόν τον κόσμο, πηγαίνοντας πού; Στον αστρικό κόσμο, όπου ακριβώς θα έβρισκαν τη "Γνώση". Παρατηρούμε έτσι πώς και οι δύο διαστάσεις του "κακού", η Φιλοδοξία της Γνώσης και η Σκλήρυνση της Ζωής στο Φυσικό Κόσμο συνεργάστηκαν σε αυτή την φιλοσοφική κατεύθυνση. Μέσω της κληρονομιάς των γνωστικών συστημάτων, η τάση αυτή υπάρχει σε πάρα πολλές μεταφυσικές σχολές σήμερα, που ενισχύουν την πεποίθηση ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε με το φυσικό κόσμο, αλλά να αναπτύξουμε άλλα πεδία ανώτερα, το αιθερικό, το αστρικό και να δημιουργήσουμε εκεί σώματα δραστηριοποίησης. Ωστόσο το γεγονός είναι ότι είναι το Φυσικό Πεδίο το πεδίο εκείνο που ο Άνθρωπος έχει πιο μεγάλη Ισχύ να πεί Όχι, εκεί δηλαδή που το Εγώ του έχει πετύχει τη μεγαλύτερη Ατομικοποίηση. Και είναι ακριβώς αυτή η Ατομικοποίηση του Ανθρώπου το μεγάλο πρόβλημα του Κακού, καθώς με τον ίδιο τρόπο που ο Άνθρωπος στην Πτώση είπε Όχι στο Θείο με τον ίδιο τρόπο μπορεί να πει και Όχι στο "Κακό". Η ίδια η Ατομικοποίηση του Ανθρώπου δηλαδή είναι η Πτώση αλλά και η Προστασία του. Και τη μεγαλύτερη δύναμη να πει Όχι ο Άνθρωπος την έχει μόνο στο δικό του κόσμο, τον Κόσμο που ελέγχει αυτός, το Φυσικό Πεδίο.

Η Κρίση στο Αστρικό Πεδίο και τη μετά θάνατον ζωή

Η Κρίση στο Αστρικό Πεδίο και τη μετά θάνατον ζωή

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό που ξεκινήσαμε βασισμένοι στην εργασία του Ροντνεϊ Κολλίν μαθητή του Ουσπένσκι για την μετά θάνατον ζωή αξίζει να δούμε τώρα τι είναι αυτή η περίφημη Κρίση που συμβαίνει όταν παρέλθει ο κύκλος της αντίστροφης θέασης της ζωής μας (όπως είπαμε σε προηγούμενη ανάρτηση ο χρόνος δουλεύει εδώ αντίστροφα) κι ενώ οι περισσότεροι από μας φοβούμενοι την απώλεια του εαυτού μας αρνούμαστε να αφήσουμε το σώμα μας να ρευστοποιηθεί στην αστρική του ύλη και δαπανούμε όλη μας τη βούληση να κρατήσουμε τη μορφή του παρόμοια με όπως θυμόμαστε τον εαυτό μας στη γήινη περίοδο.

Κάπου εκεί λοιπόν έρχεται η ώρα της Κρίσης. Εκεί κλείνει ο χρόνος παραμονής μας στο αστρικό πεδίο και για μια στιγμή παγώνουν όλα. Για μια στιγμή η ζωή μας με τη Χρονική φορά που τη ζήσαμε κι η ζωή μας με την ανάποδη χρονική σειρά που την αναπολήσαμε στο αστρικό πεδίο ενώνονται σε ένα. Σε μια στιγμή βλέπουμε τη ζωή μας κι απ την καλή κι απ την ανάποδη και αίτια κι αποτελέσματα ενώνονται σε ένα. Τότε λοιπόν προκύπτει το ερώτημα: Θα δεχτούμε την καταφανή πλέον ετυμηγορία των αιτίων κι αποτελεσμάτων ή γαντζωμένοι στην άποψη μας θα αρνηθούμε να αλλάξουμε;

Αν δεχτούμε την ετυμηγορία φεύγουμε ευθύς αμέσως για την επόμενη ενσάρκωση χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, για να μπορέσουμε να αλλάξουμε - διορθώσουμε ότι κάναμε λάθος. Αν όμως μείνουμε πεισματικά προσκολλημένοι στη δική μας άποψη το Σύμπαν αναγκάζεται να μας υποβιβάσει σε βαθμίδα. Λέει αφού έχεις κρυσταλλοιποιημένες απόψεις που δεν αλλάζουν θα πρέπει να αντιμετωπίσεις πιο σκληρές φυσικές δυνάμεις για να διαβρωθεί η αντίσταση σου. Κι επειδή αυτή η διάβρωση παίρνει καιρό αποσύρεσαι από τις ανθρώπινες ενσαρκώσεις για κάποιο διάστημα κι αφού θες να είσαι σκληρός σα βράχος στις απόψεις σου επιστρέφεις στο φυσικό κόσμο ως ... Βράχος.

Στην ουσία μας λέει δηλαδή ο Κολλίν ότι η περίφημη Κόλαση δεν είναι παρά η πτώση στα Τάρταρα ή τον Κάτω Κόσμο δηλαδή τον κόσμο των ορυκτών. Εκεί ως άλλοι Σίσυφοι παραμένουμε χίλια χρόνια μέχρι να διαβρωθεί η κρυσταλλοποίηση μας και να μας επιτρέπει άλλη μια ανθρώπινη ενσάρκωση. Γινόμαστε βραχάκι στη θάλασσα που το τρώει σιγά σιγά ο άνεμος και το κύμα.

Η προσέγγιση αυτή βέβαια διαφέρει παρασάγγας από την πλατωνική και τη θεοσοφική που θεωρούν ότι τα χίλια χρόνια τα περνούμε σε ανώτερα πεδία μέχρι να επανενσαρκωθούμε κι όχι στην κόλαση των βράχων. Να όμως που υπάρχει και μια άλλη οπτική γωνία στο θέμα που αντιστρέφει τις χρονικές αναλογίες και λέει ότι η ζωή στους ανώτερους κόσμους είναι πιο σύντομη με τα μέτρα τα γήινα αλλά ο χρόνος εκεί κινείται πολύ πιο γρήγορα.

Εκτός από τους ανεπίδεκτους μαθήσεως τώρα και απ αυτούς που γυρνούν ευθύς αμέσως πίσω στην ενσάρκωση υπάρχουν και κάποιοι άλλοι λίγοι που στο αστρικό πεδίο άφησαν τον εαυτό τους να ρευστοποιηθεί και να εισπράξει εμπειρίες και δεν προσπάθησαν να επιμείνουν στο Εγώ τους.

Αυτοί οι λίγοι λοιπόν τους δίνεται η δυνατότητα να προβιβαστούν σ' έναν επόμενο κόσμο, τον πνευματικό. Και τι θα κάνουν εκεί;

Αυτό είναι θέμα μιας επόμενης ανάρτησης.

Ο Χρόνος στο Αστρικό Πεδίο μετά το Θάνατο.

Ο Χρόνος στο Αστρικό Πεδίο μετά το Θάνατο.
Συνεχίζοντας την αναφορά που ξεκινήσαμε σε πεποιθήσεις της Σχολής του Τέταρτου Δρόμου για τη μετά θάνατον κατάσταση αξίζει ν αναφερθούμε και στο ζήτημα του χρόνου στη μετά θάνατον ζωή. Κατά την προσέγγιση του Ρόντνεϊ Κολλιν λοιπόν, μαθητή του Ουσπένσκι, στον οποίο αναφερθήκαμε και στην προηγούμενη ανάρτηση ο χρόνο στη μετά θάνατον κατάσταση κινείται αντίστροφα από το χρόνο στην υλική ζωή. Αυτό που θεωρούμε αίτιο στην ζωή μας γίνεται αποτέλεσμα εκεί και το αποτέλεσμα γίνεται αίτιο.
Για παράδειγμα αν κάποιος μου πει κάτι και με κάνει να θυμώσω και τον χτυπήσω, στην μετά θάνατον κατάσταση η σειρά θα φαίνεται αντίστροφη, ότι πρώτα τον χτύπησα, κι αυτό με θύμωσε και ο θυμός μου τον έκανε να μου πει κάτι.
Στην πιο ακραία περίπτωση που κάποιος ας πούμε δολοφονήσει κάποιον επειδή θέλει να τον κλέψει, ενώ στον υλικό κόσμο πρώτα θα γεννηθεί η επιθυμία να τον κλέψει και μετά να τον δολοφονήσει στη μετά θάνατον κατάσταση πρώτα θα τον δολοφονήσει και μετά θα θέλει να τον κλέψει.
Η αντιστροφη σειρά των γεγονότων εξηγεί πολλές διδαχές που ακούμε και σήμερα απο τους διάφορους θεραπευτές όπως "εσυ το προκάλεσες", "εσυ το τράβηξες πανω σου κοκ", γιατι στον αστρικό κόσμο πράγματι έτσι βιώνεται σαν το θύμα να προκαλεί το έγκλημα κι οχι ο θύτης .
Φυσικά στην προσέγγιση αυτή υπάρχουν και αλληλουχίες που φαίνονται παράδοξες, πχ οι άνθρωποι γεννιούνται γέροι από το χώμα της γης, όσο περνάει ο χρόνος γίνονται νεότεροι και στο τέλος πεθαίνουν στην κοιλιά της μάνας τους (!). Η τα φυτά γεννιούνται από το στομάχι μας και πεθαίνουν στη γη, αντίστροφα από ότι τα έχουμε συνηθίσει.
Για τους σπουδαστές της εσωτερικής αστρολογίας θα ήταν ενδιαφέρον να συγκριθεί ο παραπάνω συλλογισμός με την διαφορά ορθού και αντίστροφου ζωδιακού.
Σε κάθε περίπτωση ο Κολλίν μας λέει τα παραπάνω βασιζόμενος και σε πειράματα του Ουσπένσκι με τα όνειρα του στα οποία παρατήρησε ότι τα γεγονότα έχουν αντίστροφη αλληλουχία. Η παραπάνω τοποθέτηση σχετίζεται επίσης με το γεγονός ότι στις περισσότερες επιθανάτιες εμπειρίες οι μάρτυρες αναφέρουν ότι είδαν τη ζωή τους να ξετυλίγεται ανάποδα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι μόλις τελειώσει αυτή η αναδρομή κατά τον Κολλιν φτάνουμε πάλι πίσω στη στιγμή της σύλληψης. Κι εκεί παγώνει ο χρόνος προσωρινά και επέρχεται η Κρίση. Το αν ο άνθρωπος θα επιστρέψει δηλαδή στον υλικό κόσμο ξεκινώντας πάλι τον κύκλο από την αρχή. Στην ουσία δηλαδή όλη αυτή η αναδρομή που γίνεται στον αστρικό κόσμο έχει χαρακτήρα καθαρτηρίου και μιας τελευταίας ευκαιρίας για μετάνοια πριν την τελική κρίση.
Στην επόμενη ανάρτηση μας θα δούμε περισσότερα γι αυτήν την τελική κρίση και πως σχετίζεται με την μετενσάρκωση αλλά και την κόλαση.

Οι Τρεις Νόμοι των Γνωστικών Συστημάτων

Οι Τρεις Νόμοι των Γνωστικών Συστημάτων.

Κάθε σύστημα Γνώσης, εφόσον θέλει να τιτλοφορείται ως τέτοιο και ανεξάρτητα από τις θεωρητικές του καταβολές (αν είναι θεοσοφικό, πυθαγόρειο, τεκτονικό, κλπ) πρέπει να τηρεί τρεις βασικούς κανόνες:

1. Να βοηθάει στην εξάλειψη των ελαττωμάτων του ανθρώπου
2. Να τον βοηθάει να χτίσει εκείνα τα ενεργειακά πεδία που του λείπουν και που θα τον φέρουν κοντύτερα στον αιώνιο κόσμο (κατά το Γνωστικισμό το ψυχονοητικό πεδίο δεν υπάρχει, αντίθετα πρέπει να κατασκευαστεί. Κι αυτό που θεωρούμε ψυχονοητικό δεν είναι παρά το κατασκεύασμα των Εγώ μας)
3. Να προσφέρει την αποκτημένη γνώση και στον υπόλοιπο κόσμο χωρίς χρηματικά ανταλλάγματα.

Προφανώς όλοι εμείς που μεταφέρουμε κάποιου είδους γνώση δεν είμαστε ντε και καλά Γνωστικοί. Εάν όμως κάποιος σας πει ότι είναι Εσωτερικός Δάσκαλος, κρατήστε αυτά τα τρία κριτήρια, γιατί, αν δεν τα πληρεί, τότε απλά δεν είναι αυτό που σας λέει...

Η εσωτερική σύνθεση του Ανθρώπου κατά την Ανθρωποσοφία

To Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 12:00-15:30 σας προσκαλούμε σε ένα αυτοτελές σεμινάριο με τίτλο: 

"Η εσωτερική σύνθεση του Ανθρώπου κατά την Ανθρωποσοφία (σύστημα Στάινερ)".

Στο σεμινάριο θα δούμε τις απόψεις της Ανθρωποσοφίας για την Εσωτερική Σύσταση του Ανθρώπου, τα σώματα, τις αντιστοιχίες και τους νόμους που την διέπουν.

Στο τέλος του σεμιναρίου θα γίνει και συζήτηση με όσους θα επιθυμούσαν να συμμετέχουν σε έναν πιο αναλυτικό κύκλο σεμιναρίων για τη διδασκαλία του Ρούντολφ Στάινερ.

Συμβολική συμμετοχή 10 ευρώ. Η είσοδος μπορεί να είναι και δωρεάν για όσους ενδιαφερθούν για κάποιο από τα βιβλία των εκδόσεων μας.

Κράτηση θέσης υποχρεωτική λόγω περιορισμένων καθισμάτων (15 θέσεις). Η κράτηση γίνεται με το ονοματεπώνυμο και ένα κινητό σας τηλέφωνο στο vpapadolias@gmail.com.

Σεμινάριο - Εισαγωγή στην Φιλοσοφία της Καμπαλλά και του Δέντρου της Ζωής - Ο Συμβολισμός των Ταρώ

Τετάρτη 20 Ιουνίου στις 19:00 - Σεμινάριο - Εισαγωγή στην Φιλοσοφία της Καμπαλλά και του Δέντρου της Ζωής - Ο Συμβολισμός των Ταρώ

Στο σεμινάριο αυτό θα εξετάσουμε τι σημαίνει το Σύμβολο του Δέντρου της Ζωής στην Εσωτερική Φιλοσοφία και τι αντιστοιχίες έχει στην προσπάθεια κατανόησης του πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος, τι δυνάμεις πνευματικές ή ψυχολογικές τον επηρεάζουν, πώς λειτουργεί κατ' αντιστοιχία ο άνθρωπος και τι προοπτικές και δρόμους αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης του ανοίγονται. Μελετώντας τις Σφαίρες και τις Ατραπούς του Δέντρου θα δούμε πώς μπορεί κάποιος που ασχολείται με την προσωπική του ανάπτυξη να χρησιμοποιήσει τους Δρόμους αυτούς με άσκηση και μαθητεία για να ανέλθει σταδιακά σε ένα ανώτερο επίπεδο αυτογνωσίας και συγκρότησης. Στο δρόμο αυτό βοήθεια και στήριξη θα μας δώσει και ο Συμβολισμός των Ταρώ και ιδιαίτερα της Μεγάλης Αρκάνα και οι αντιστοιχίες των Καρτών με τις Ατραπούς και την Εξέλιξη πάνω στο Δέντρο.

Το Σεμινάριο διαρκεί 6 εβδομάδες και θα διεξάγεται κάθε Τετάρτη 19:00-21:00. Το κόστος είναι στα 30 ευρώ για όλο τον κύκλο. Για όποιον το επιθυμεί μπορεί να δοθεί και βεβαίωση παρακολούθησης.

Εισηγητής: Βασίλης Παπαδολιάς

Διεύθυνση: Λέκκα 3-5, Σύνταγμα, 4ος όροφος

Για πληροφορίες, κρατήσεις στο vpapadolias@gmail.com

Παρουσίαση Βιβλίου - Εισαγωγή στην Ψυχολογία της Ανθρωποσοφίας

Το βιβλίο "Εισαγωγή στην Ψυχολογία της Ανθρωποσοφίας" είναι το δέκατο βιβλίο του Βασίλη Παπαδολιά και πραγματεύεται την προσέγγιση της Ψυχολογίας του Ανθρώπου όπως την περιέχει η φιλοσοφική θεώρηση της Ανθρωποσοφίας, του κινήματος του Ρούντολφ Στάινερ. Το βιβλίο εισάγει στον αναγνώστη τις βασικές θεωρήσεις της Φιλοσοφίας της Ανθρωποσοφίας για τον εαυτό και τη λειτουργία του όπως τον προσεγγίζει η ανθρωποσοφική ψυχολογία και η μεταφυσική. Το βιβλίο είναι ενδιαφέρον τόσο σε όσους ενδιαφέρονται για την ψυχολογία, όσο και για όσους μελετούν την εσωτερική φιλοσοφία.

Στην εκδήλωση θα μιλήσουμε γενικότερα για τη συνεισφορά του Ρούντολφ Στάινερ στην κατανόηση της ψυχολογίας του ανθρώπου τόσο από την καθαρά επιστημονική όσο και από τη μεταφυσική πλευρά και θα κάνουμε νύξεις για το πώς με βάση την ανθρωποσοφική θεώρηση μπορούμε να κατανοήσουμε και να βελτιώσουμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.

Τι είναι οι Επτά Ακτίνες

Εισαγωγική Ομιλία για την Θεωρία των Επτά Ακτίνων με αφορμή την παρουσίαση του ομώνυμου βιβλίου "Οι Επτά Ακτίνες" του Βασίλη Παπαδολιά και τις Εκδόσεις IL Piccolo (www.il-piccolo.gr). H παρουσίαση έγινε στον Πύρινο Κόσμο στις 15 Φεβρουαρίου 2018.

Δυαδικότητα ή Αγάπη; Τι λέει γι' αυτό η Φύση;

Ο κόσμος μας χαρακτηρίζεται από τη δυαδικότητα. Αυτό είναι ένα κρατούμενο δεδομένο, με το οποίο αναγκαζόμαστε να πορευτούμε όπως και να έχει. Η δυαδικότητα υπάρχει παντού και περιγράφει το πλαίσιο περιορισμών που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Και γι' αυτό πολλές φιλοσοφίες και εσωτερικά συστήματα έχουν επηρεαστεί από αυτήν και την έχουν ανάγει σε πρωταρχική δύναμη κίνησης του κόσμου.

Τα συστήματα αυτά ωστόσο αποτυγχάνουν από ένα σημείο και μετά να δώσουν προοπτική στον κόσμο. Οκ, έχουμε δυαδικότητα. Και μετά, τι; Τι κάνουμε τώρα;

Τα συστήματα αυτά εξελίχθηκαν σε κάποιο βαθμό, εισάγοντας την έννοια της σύνθεσης προκειμένου να δώσουν κάποια προοπτική στα πράγματα. Η διαδικασία θέσης αντίθεσης σύνθεσης όμως κατάφερε ακριβώς το αντίθετο, να εμπεδώσει στον κόσμο την άποψη ότι δεν μπορεί να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα χωρίς προτέρα αντίθεση. Στην ουσία περιέγραψε μόνο τον "ηλεκτρικό" δρόμο στην εξέλιξη, αφήνοντας στην άκρη το "μαγνητικό".

Οι άνθρωποι δεν εξελίσσονται μόνο μέσω της αντίθεσης, αλλά και μέσω της μίμησης. Της χρήσης προτύπων. Της έμπνευσης, του θαυμασμού. Αν ο ηλεκτρισμός είναι η δύναμη της αντίθεσης και της μεγιστοποίησης του δυναμικού, ο μαγνητισμός είναι η δύναμη της συνοχής. Αυτή που κρατάει τα πράγματα ενωμένα. Η αναγνώριση της συνείδησης ότι υπάρχει κάποιος που ξέρει καλύτερα και μπορεί να οδηγήσει.

Αυτή η εθελοντική παράδοση του αυτεξούσιου παρατηρείται ως εξέλιξη σε όλες τις μορφές ζωής. Στα ηλεκτρόνια που παραμένουν στον πυρήνα, παρά το αντίθετο σθένος τους. Στα κύτταρα που ενοποιούνται σε οργανισμούς, θυσιάζοντας τη δική τους αιώνια αναπαραγωγική προοπτική. Στα ανώτερα θηλαστικά που ομαδοποιούνται σε αγέλες αναγνωρίζοντας αρχηγό. Στους ανθρώπους που οργανώνονται σε κράτη, αλλά και στα κράτη που οργανώνονται σε συμμαχίες.

Κι αν οι αρχηγοί αναδεικνύονται συχνά με μάχη, δε σημαίνει αυτό ότι όλοι οι υπόλοιποι δε συντάσσονται με κάποια πλευρά, χωρίς να πολεμήσουν. Η ενοποιητική αυτή δύναμη της αναγνώρισης του αξιότερου, της αναγνώρισης του κέντρου, γύρω από το οποίο πρέπει να περιστραφούμε είναι στην ουσία η δύναμη της Αγάπης. Κι όχι απλά η μελιστάλαχτη δακρύβρεχτη συναισθηματική εκδήλωση (που χρειάζεται κι αυτή σε κάποιες περιπτώσεις).

Όταν μιλάμε για Αγάπη λοιπόν μιλάμε για μία φυσική ενέργεια, για μία δύναμη της Φύσης (και του Θείου). Δε μιλάμε απλώς για μία ταινία της Μάρθας Βούρτση.