Υπάρχει ψυχή ή ζούμε τελικά σε ένα Matrix?

Τελευταία βλέπουμε πολύ να φοριέται στο διαδίκτυο η θεωρία της αντιστροφής. Προωθείται ακόμη κι από σπουδασμένους ανθρώπους και ισχυρίζεται ότι η ψυχή δεν είναι κάτι υπαρκτό, αλλά ένα σκεύος φυλάκισης του πνεύματος. Σκεύος, μπαταρία, που εξυπηρετεί κάποιους Άρχοντες που είναι κυβερνήτες του κόσμου και μας περιμένουν στη Σελήνη.

Θα ξεκινησω καταρχήν λέγοντας ότι για το ζήτημα ύπαρξης ή όχι της ψυχής έχουν μιλήσει κι άλλοι και δεν είναι καινοφανές. Ο Γκουρτζίεφ για παράδειγμα και οι γνωστικές σχολές γενικά αμφισβητούν την αιωνιότητα της ψυχής και ισχυρίστηκαν ότι είναι κάτι που χτίζεται. Αυτό που με ενοχλει όμως στο πώς η θεωρία αυτή του Matrix αντιγράφεται στα ελληνικά πράγματα είναι ότι συνδυάζεται με το ρατσισμό. Ειναι ο αναδυομενος ρατσισμος μιας θεωριας που μας λεει ότι υπάρχουν οργανικοί και ανόργανοι άνθρωποι και αυτό που χρειάζεται είναι να απομονώσουμε τους ανοργανους για να μη μας κλεβουν την ενεργεια. Και δινει κατι αστεια κριτηρια διακρισης των ανοργανων που δε στεκουν με καμμια ψυχολογικγ θεωρια.

Γιατι αν ακολουθησουμε τη λογικη της ελλειψης αντιδρασης που λενε ολοι οσοι εχουν ψυγματα αυτισμου στην ψυχολογια τους (και ειναι πολλοι αυτοι οχι μονο οι εμφανως αυτιστικοι) πρεπει να μπουν σε στρατοπεδα συγξεντρωσης. Κριμα τα πτυχια κ τις κατα ουμανιστικες ψυχολογικες προσεγγισεις. Τα ιδια καραγκιοζιλικια εκανε ο ευρωπαικος ρατσισμος το 19ο αιωνα με δηθεν νευρολογικες ερευνες οτι οι μαυροι εχουν χαμηλη νοημοσυνη.

Είναι μία θεωρία που στην απαρχή της (David Icke στην Αμερική) δεν ξεκινάει ως ρατσιστική, στην εγχώρια εκδοχή της όμως συνδυαζόμενη με άλλες θεωρήσεις περί Ελλήνων, καταντά έτσι. Δυστυχως οπως κ τοτε ο ρατσισμος αναγνωριζεται δυσκολα ειδικα οταν τρεφει το εγω μας κ φροντιζει ν ανηκουμε στους εμψυχους.

Αναρωτιεμαι όμως τελικά, οταν βγουν τα πρωτα τεστ πιστοποιησης κ μεις βγουμε ανοργανοι, αν θα μας αρεσει το ιδιο...

Καλημέρα και καλή δύναμη....

To ενεργειακό σώμα, οι αρχαίες τελετές και η σεξουαλική μαγεία

Περι ενεργειακου σωματος ο λογος σημερα. Ποια ειναι η φυση του κ πως το βιωνει κανεις;

Ξεκινώντας κανείς τις προσωπικές του διευρευνήσεις μια καλη ασκηση που θα μπορούσε να κάνει ειναι να φανταζεται τον εαυτο του οτι ειναι τυλιγμενος με μια σακουλα.

Φανταστειτε οτι φορατε σακουλες στα χερια λοιπον. Ξερω οτι δε φορατε, αλλα, αν το υποκριθειτε κ κανετε κινησεις με τα δαχτυλα σα να νιωθετε την υφη της σακουλας αργα η γρηγορα θα νιωσετε τα πρωτα μηρμυγκιασματα στα χερια σας. Μια εναλλακτικη ασκηση ειναι να προσποιηθειτε οτι τα χερια σας ειναι μεσα σε ζελε, που βαζουμε για τα μαλλια. Υποκριθειτε οτι ψηλαφειτε το ζελε κ αγνοηστε τον κοσμο που θα σας κοιταει να ψηλαφειτε τον αερα..

Θα πρεπει να πουμε εδω βεβαια οτι τα αποτελεσματα σας θα ειναι πιο εντονα, αν για μερικες μερες δεν εχετε κανει σεξ και για κανενα μηνα εχετε καταφερει να τρωτε λιγοτερο για να ελαφρυνετε τον οργανισμο σας. Γιατι αυτο; Δε θα σας πω βεβαια εγω να κοψετε το σεξ, αλλωστε κ μενα μ αρεσει, ομως πρεπει να καταλαβετε οτι το ενεργειακο σωμα ειναι κατι που φορτιζεται. Φορτιζεται με συναισθηματα.

Ετσι οσο συγκρατειτε την σεξουαλικη επιθυμια, τοσο φορτιζεται αυτη η μπαταρια. Μαλιστα μπορειτε κ να προκαλειτε την επιθυμια οπως λενε οι ταντρικοι, αλλα με τον οργασμο να ξερετε οτι εκφορτιζετε. Δε θα σας πω οτι αυτο ειναι κακο, ουτε θα σας οδηγησω να τρελαθειτε κανοντας μεγαλη αποχη. Αυτα πρεπει να τα συνηθισετε σιγα σιγα, εξεταζοντας π.χ, τι προκαλει αποχη 1 βδομαδας κ μαλιστα καλο ειναι να συμφωνει κι ο συντροφος.

Να ξερετε παντως οτι η αυξηση της ενεργειας, η φορτιση δηλαδη προκαλει συναμα κ αυξησγ της επιθυμιας. Μην ξαφνιαστειτε απο αυτο, ειναι απολυτα φυσιολογικο, ειναι οπως οταν τα μαλλια σας σηκωνονται οταν αγγιξετε κατι που εχει στατικο ηλεκτρισμο. Το αν μπορειτε να το διαχειριστειτε ειναι αλλο ζητημα γι αυτο κ οι εσωτερικες σχολες περνουσαν τον κοσμο πρωτα απο δοκιμασιες, να δουν αν εχει θεληση κ εγκρατεια να το ελεγξει.

Ας επιστρεψουμε ομως παλι στην ενεργειακη μπαταρια. Τι μας διδασκει το παραδειγμα των μαλλιων που σηκωνονται απο το στατικο ηλεκτρισμο; Για οσους εχετε κανει το πειραμα, αυτο πετυχαινει αφου επιτευχθει καποια ποσοτητα φορτισης κ πανω. Αυτο ειναι πολυ χρησιμο μαθημα για το ενεργειακο σωμα κ θα μου επιτρεψετε να πω κ γι αυτο που ονομαζουμε μαγεια.

Γιατι αυτο; Γιατι σημαινει οτι για να πετυχεις αποτελεσματα στο φυσικο κοσμο, πρεπει να εχεις φορτισει το ενεργειακο σωμα πανω απο ενα σημειο, πανω απο ενα δυναμικο. Και πως ειπαμε οτι φορτιζει το ενεργειακο σωμα; Με συναισθηματα κ επιθυμιες που δεν εκφορτιζονται.

Ισως καταλαβαινετε τωρα ποιος ηταν ο ρολος των αρχαιων μαγικων τελετων. Των τελετων των Δριδων της Κνωσου, του Διονυσου, των Ινδιανων της Αμερικης και αλλων. Μεσω οργιαστικων πρακτικων, χορου, γυμνου, αναπαραστασεων σεξ, αυξηση της επιθυμιας χωρις να εκφορτιζεται (το οργιο γινοταν στο τελος). Ετσι δημιουργουνταν μια τεραστια ψυχοδυναμικη μπαταρια στη διαθεση του μαγου-ιερεα, που μπορουσε η να την χρησιμοποιησει.

Για θαυματα, επικλησεις η ακομα κ δημιουργια μικρων θεων. Θα μου πειτε κ τι ειναι θαυμα; Θα σας απαντησω το εξης: Την εποχη του Χριστου, αν βρισκοταν ενας δασκαλος ρεικι κ θεραπευε με τα χερια, τι θα ελεγαν οι συγχρονοι του; Δε θα μιλουσαν για θαυματα;

Εκεινο μονο που πρεπει να θυμαστε..Μονος του καποιος δεν μπορει να κανει πανω σας αυτο που λεμε μαγια. Χρειαζεται ενα γκρουπ ανθρωπων να τον υποστηριζουν. Πρεπει να σας επιβουλευεται μια ομαδα για να φερει καποιο αποτελεσμα. Και για να υπερασπιστειτε τον εαυτο σας, αν δεν εχετε πολυ ισχυρη θεληση, πρεπει να εχετε κι εσεις ανθρωπους να σας υποστηριζουν. Μονο ετσι γινονται "μαγικοι πολεμοι”.

Αυτο που λεμε Μαγεια λοιπον ειναι η διαδικασια εντατικοποιησης των συναισθηματων, για να φορτιστει επαρκως ενα φυσικο σωμα κ να προκαλεσει αποτελεσματα στο φυσικο κοσμο.

Οι Ποιότητες της Ψυχής, ο Διαλογισμός και η Αστρολογία

Επανέρχομαι σήμερα σε κάτι που είχα αναφέρει πριν από κάποιες ημέρες σε σχέση με την διερεύνηση του αστρολογικού χάρτη. Τη διερεύνηση του λεγόμενου "ψυχικού" παράγοντας στη ζωή. Κι όταν λέω ψυχικού, μην πάει το μυαλό σας στη διαίσθηση ή τις υπερφυσικές δυνάμεις. Μιλώ για αυτό που ονόμασα ποιότητα έναντι της ποσότητας. Όσο περνάνε οι μέρες διαπιστώνω πόσο σημαντική είναι τελικά αυτή η διάκριση και πόσο σπουδαίο το κριτήριο αυτό για την πορεία της ζωής μας. Μεγαλώνουμε δυστυχώς αναζητώντας την ποσότητα, την επιτυχία (που μετριέται με κάτι που είναι μετρήσιμο, θέση, λεφτά, γυναίκες, παιδιά), ενώ αγνοούμε τον ποιοτικό παράγοντα.

Σκεφτήκατε ποτέ ας πούμε γιατί κάποιος επιβραβεύεται για τους βαθμούς που έχει στο σχολείο κι όχι γιατί επιδεικνύει ιδιότητες όπως θάρρος ή ψυχραιμία ή αλληλεγγύη ή ευθύνη; Παλιότερα είχαμε το λεγόμενο βαθμό της "διαγωγής" ένα κακέκτυπο βεβαίως αυτού του ποιοτικού παράγοντα.

Στην εργασία πάλι έχουμε περιπτώσεις που επιβραβεύεται κάποιος για τις ποιότητες, αλλά πλέον τα συστήματα management διδάσκουν την διοίκηση βάσει αποτελεσμάτων, οπότε κι εκεί προσανατολιζόμαστε σε μετρήσιμους στόχους. Γιατί άραγε να επιβραβεύεται ο εργαζόμενος με περισσότερα χρήματα κι όχι με περισσότερο ελεύθερο χρόνο; Αν κάποιος π.χ. είναι καλός στη δουλειά του και πιο παραγωγικός, να πηγαίνει πιο γρήγορα σπίτι του;

Γενικά δίνουμε έμφαση στο "πιο πολύ", αντί να απελευθερώνουμε τον άνθρωπο από βάρη και να του επιτρέπουμε να αναδείξει τον ποιοτικό του παράγοντα, δηλαδή να φροντίσει το παιδί του, να είναι δίπλα στην οικογένεια του, να δώσει το παράδειγμα στους συνεργάτες του. Ακόμη και η φροντίδα των παιδιών μετριέται πλέον με το πόσα χρήματα δίνει ο γονιός για να αναθρέψει το παιδί του.

 

Η διερεύνηση των ποιοτήτων που μπορεί να αναδείξει κανείς μέσα από το χάρτη του είναι πολύ σημαντική, γιατί τι είναι αυτό που μπορεί να "προσφέρει" στην κοινωνία, την ομάδα, την πατρίδα, το Σύμπαν. Επομένως είναι κι αυτό που μπορεί να τον χαρακτηρίσει. Π.χ. ο Δίκαιος Αριστείδης.

 

Ως τέτοιος κανείς μετατρέπεται από μία μονάδα μεταξύ άλλων, από ένα νούμερο σε μία στατιστική σε ένα ζωντανό σύμβολο μίας ιδέας. Αναπαριστά μία αξία, μία ποιότητα, γίνεται ζωντανό σύμβολο της. Άλλος γίνεται σύμβολο της δικαιοσύνης, άλλος της φιλαληθείας, άλλος της αγνότητας του χαρακτήρα, άλλος της ικανότητας κατανόησης των άλλων, άλλος της αγάπης κι άλλος της θεραπευτικής δεξιότητας.

Ο κόσμος γεμίζει τότε από ζωντανά σύμβολα ιδεών και οι ιδέες κατέρχονται μέσω ημών στη Γη για να υλοποιηθούν στην πράξη. Έτσι στην ουσία γινόμαστε εθελοντικά φορείς υλοποίησης κοσμικών νόμων.

Ο διαλογισμός ως τέχνη, σκοπεύει μεταξύ άλλων στη συνειδητοποίηση του ενοποιητικού παράγοντα, και την αναγνώριση των ποιοτήτων. Υπό την έννοια αυτή συνδέει τους κοσμικούς νόμους με το φυσικό πεδίο, βοηθώντας μας να αναγνωρίσουμε τις συνάφειες, αλλά και να βρούμε τους δρόμους "καθόδου" της ποιότητας στο φυσικό κόσμο. Το δε διαλογιστικό έργο δεν περιορίζεται στις ομάδες διαλογισμού, αλλά επεκτείνεται σε οτιδήποτε πληρεί τους παραπάνω όρους.

 

Το έργο ενός σοβαρού επιστήμονα για παράδειγμα, που ψάχνει να βρει την ενοποιητική αρχή πίσω από τα φαινόμενα είναι κι αυτό ένα είδος διαλογισμού. Το έργο ενός αναζητητή που αναζητά πίσω από τους μύθους την ενιαία αλήθεια επίσης. Αλλά και το έργο του καθενός από μας που διαλογιζόμενος πάνω στο χάρτη του (είναι αναγκαίο να τον βλέπει σαν εικόνα στο νου του, για να κάνει αυτή τη δουλειά) μπορεί να "δει" ποιότητες του κόσμου να απεικονίζονται στον προσωπικό του χάρτη, δείχνοντας του το δρόμο που έχει να ακολουθήσει.

 

Μιλώντας γενικά για το διαλογισμό, δεν έχουμε παρά να τον φανταστούμε σα μία διαδικασία που, όταν υπάρχει ένα ερώτημα, μια ανάγκη και απευθυνόμαστε προς τα πάνω με μια επικλητική δύναμη, ζητώντας βοήθεια για την επίλυση, όταν αυτή φτάσει στην απαραίτητα υψηλή συχνότητά, επιφέρει μια άμεση ανταπόκριση από Αυτόν και είναι μια ιδέα σαν ένα κύμα ενέργειας.

Με λίγα λόγια είναι μία φράση "Θεέ μου βοήθησε με", αλλά όχι μία φράση που τη λέμε μηχανικά και φεύγει, αλλά είμαστε εκεί, πίσω της, με τη Θέληση μας συγκεντρωμένη, προσπαθώντας να καταλάβουμε, να αναγνωρίσουμε να "δούμε" τη λύση, το σημάδι της θείας πρόνοιας που θα μας έρθει.

 

Μέσα λοιπόν από μία τέτοια διαδικασία και συνδυάζοντας την ενδεχομένως και με την εικόνα του αστρολογικού μας χάρτη, μπορεί να υπάρξει μία "σύνδεση" που θα μας επιτρέψει να αναγνωρίσουμε τις βασικές ποιότητες του χάρτη μας, αυτές δηλαδή που καλούμαστε να προσωποποιήσουμε...

 

 

H Αστρολογία και τα κλειδιά ερμηνείας του κόσμου

Συχνα οσοι ασχολουμαστε με την αστρολογια κανουμε το λαθος να πιστευουμε οτι μεσω της αστρολογιας μπορουν να εξηγηθουν τα παντα στον κοσμο. Ωστοσο υπαρχουν κλειδια που απο καποια στιγμη κ μετα ακολουθουν το δικο τους δρομο και δεν μπορει κανεις να τα αντιστοιχισει στην αστρολογια. Η ετυμολογια των λεξεων ειναι κατι τετοιο, η αριθμολογια επισης, η ερμηνεια των ονοματων στους μυθους και οι καθε ειδους ¨σφραγιδες¨ . Και σα σφραγιδες εννοουμε εδω την εικαστικη απεικονιση καποιας ϊδεας. Το να βλεπει κανεις μια μορφη σ ενα συννεφο, ενα προσωπο, μία φυσιογνωμια.

Αλλοι τροποι ειναι να ερμηνευουμε τα μεταφυσικα φαινομενα μεσα απο την επιστημη ως πεδια της φυσικης, κυτταρα της βιολογιας, χημικες ενωσεις. η γεωμετρικες αναλογιες. Η ψυχαναλυση ειναι αλλο ενα κλειδι αλλα κι η νευρολογια οπως και οι ομαδικες συμπετιφορες των ζωων κ η κυβερνητικη. Η αστρολογια λοιπον ειναι μια πλαγια του βουνου μονο κ οπως συμβαινει συνηθως καθως πλησιαζεις επανω συναντας ορειβατες κι απο αλλες πλαγιες. Και τοτε συνειδητοποιεις οτι αυτο που νομιζες ως κλειδι που τα ερμηνευει ολα, δειχνει μονο μια πλευρα της καταστασης.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι όμως αξίζει να δούμε πώς αυτά τα κλειδια εξελισσονται με το χρονο. Πως η μεταφυσικη δανειζεται συμβολισμους απο την τρεχουσα επιστημη της εποχης της. Κι όταν λέμε Μεταφυσική εδώ, ας θυμηθούμε ότι...

"Σκοπος της μεταφυσικης ειναι να αναδειξει καθε φορα εκεινους τους παραγοντες που οπως ειχαμε πει λογιζονται ως ποιοτητες σε αντιδιαστολη με τις ποσοτητες. Δηλαδη εκεινα τα στοιχεια που υποδεικνυουν η υπαινισσονται ενα συνειδησιακο παραγοντα πισω απο τα πραγματα που κατηγοριοποιει κ κατατασσει κ δειχνει οτι η ζωη δεν ειναι τυχαιο κ συμπτωματικο γεγονος της υπαρξης."

Η μεταφυσική δανείζεται συμβολισμούς για να αναπαραστήσει κατηγορίες λοιπόν. Τα συμβολα ωστοσο αυτων των κατηγοριων καθε φορα διαφερουν κ εξελισσονται οπως κ η νοητικη μας κατανοηση. Ετσι στη σημερινη εποχη ερμηνευουμε τη συνειδησιακη επιδραση ως καποιου ειδους πεδιο, το 19ο αιωνα ομως που δεν ειχαν διατυπωθει οι εξισωσεις του μαξγουελ φαινομενα οπως η τηλεπαθεια ερμηνευοντας μεσω της υπαρξης καποιου μαγνητικου ρευστου, του αιθερα.

Ομοιως οι προγονοι μας ειχαν διακρινει τετραδες ποιοτητων, οχι απαραιτητα ομοιων μεταξυ τους οπως τα τεσσερα στοιχεια, οι τεσσερις γευσεις (αλμυρο, πικρο, ξινο, γλυξο) η η διακριση σε ζεστο, ψυχρο, υγρο ξηρο. Στο δε μεσαιωνα οι διαδικασιες της συνειδησης θεωρουνταν χημικες αντιδρασεις κ η συνειδησιακη τριαδα (δραση, αντιδραση, συνθεση) θεωρουνταν μια χημικη αντιδραση παρομοια μ αυτη που δημιουργει το αλατι.

Οξεα κ βασεις επαιρναν τοτε τη θεση του αρσενικοθ κ του θηλυκου για να δημιουργησουν το αλας σε ενα κοσμο που φανταζε ως εργαστηριο χημειας διαλυματων (διαλυματα ειναι ενας κλαδος της χημειας). Πολυ αργοτερα οταν η χημεια εξηγηθηκε πληρως με ορους φυσικης εχασε τη μαγεια της, ποσοτικοποιηθηκε και βγηκε απο το λεξιλογιο της μεταφυσικης.

Πηρε τη θεση τηςη φυσικη ομως με το πρωτονιο κ το ηλεκτρονιο στη θεση αρσενικου κ θηλυκου κ τον ηλιο κ τους πλανητες να μοιαζουν τοσο με ενα ατομικο πυρηνα. Την ιδια στιγμη η βιολογια που δουλευε παλια τα τεσσερα υγρα (φλεγμα, μαυρη χολη, κιτρινη χολη κ αιμα) κ τα μεταλλα ανακαλυψε τις ορμονες, το συνδευτικο κρικο συνειδησης κ ζωης, ζωτικου κ φυσικου σωματος με βαση τις συγχρονες ερμηνειες.

Η αστρολογία λοιπόν είναι ένα μόνο από τα κλειδιά ερμηνείας του κόσμου. Και όπως και τα άλλα κλειδιά εξελίσσεται από τις προόδους της επιστήμης της εποχής της.

Γι' αυτό όταν διαβάζουμε συγγράματα αστρολογικά ή μην θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι οι παλιες πηγες θα πρεπει να διαβαζονται με πολυ περισκεψη κ παντα να αναρωτιομαστε τι εργαλεια ειχαν τοτε οι ανθρωποι να κατηγοριοποιησουν, τι εικονες κ τι παραστασεις.

Έρωτας και Αρχέτυπα - Άρης και Αφροδίτη

Με αφορμή την προχθεσινή παγκόσμια ημέρου του "οργασμού" κάναμε μερικές σκέψεις για το θέμα του έρωτα στην εποχή μας...

Ο έρωτας λοιπόν στην Ανατολή δεν έχει τη μορφή που έχουμε στη Δύση. Η Δύση λειτουργεί πάντα διαζευκτικά κι έτσι έχει αποδώσει ρόλους στον έρωτα, Άρη και Αφροδίτη. Στην Ανατολή όμως ο έρωτας είναι μεταξύ των δύο ηδονικών φύσεων, δηλαδή Αφροδίτης και Αφροδίτης. Δεν υπάρχει η φροϋδική (και κατά βάθος πατριαρχική) έννοια του φόβου της γυναίκας, που πρέπει να "βιασθεί" με τον Άρη, δηλαδή να διακορευθεί. Αυτές οι συμπεριφορές είναι καλό να αναλυθούν, γιατί και στη Δύση οδεύουμε αργά αλλά σταθερά στην αλλαγή της σεξουαλικής συμπεριφοράς και σε ένα ερωτισμό Αφροδίτης/Αφροδίτης. Το αρχέτυπο της οποίας δείχνει μάλλον ότι θα αλλάξει ενσωματώνοντας και τον άρειο ερωτισμό, αφού θα γίνει διεκδικητική, θα είναι "από πάνω" και θα απαιτεί την ευχαρίστηση της.

Αν ανατρέξουμε δε στο αρχαίο ελληνικό περιβάλλον θα δούμε έναν Άρη αρκετά διαφορετικό από αυτόν που έχουμε σήμερα στο μυαλό μας...

Σήμερα στη Δύση έχουμε ανάγει τον Άρη σε αυτόν που διεκδικεί και κατακτά...και την Αφροδίτη σε παθητικό ρόλο, που αποδέχεται ή απορρίπτει. Αυτό όμως είναι μία λογική που κληρονομήσαμε από τους Ρωμαίους, που λάτρεψαν τον Άρη (Mars), μέσω του πολέμου, του ιμπεριαλισμού και της κατάκτησης.

Στον αρχαίο ελληνικό κόσμο ο Άρης δε θεωρούνταν σημαντικός, άλλα άφρων, που έφερνε την καταστροφή και τη διάλυση και γενικώς προκαλούσε μόνο καταστροφές. Η Αφροδίτη ήταν η δύναμη εκείνη που μπορούσε να τον εξευμενίσει και να τον εξευγενίσει, όπως δείχνει και ο παρακάτω πίνακας του Boticceli. Ήταν σαν την ώριμη μεγάλη αδελφή που βάζει σε τάξη τον μικρό φασαρία, σαν την εταίρα που στα λιμάνια της Κύπρου σαγήνευε τους Πειρατές για να γλιτώσει το νησί τις αρπαγές και τις ληστείες.

Η Αφροδίτη ήταν αυτή που σκεφτόταν, που είχε μυαλό, ενώ ο Άρης κοίταζε μόνο τις ανάγκες του κι από μυαλό "κουκούτσι". Στη συνέχεια βεβαίως η επικράτηση της "τάξης" των Ρωμαίων έδωσε και επικράτηση του Άρη, του στρατού, των αξιωματικών, και όλων αυτών που έβλεπαν την ομορφιά ως απόσπαση από τη φιλοδοξία τους.

Στο σημερινό κόσμο ο Άρης θα ήταν ο εργασιομανής (έξαρση στον Αιγόκερω και χαρά στον 6ο οίκο κατά την παραδοσιακή) που δε θέλει να αποσπάται από τη γυναίκα του που θέλει συνέχεια έρωτα.

Βεβαίως η διάσταση του Άρη-Κριού είναι αυτή που επικράτησε τελικά στη δυτική αστρολογία, όμως καλό είναι να θυμόμαστε ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε έτσι.

Για όσους έχετε ασχοληθεί με εσωτερική αστρολογία, θυμηθείτε επίσης ότι ο Άρης κυβερνά το κατώτερο αστρικό, δηλαδή τις χωριστικές επιθυμίες, που - ευτυχώς για μας - έχουν την τάση να πολεμούν μεταξύ τους, αντί να ενώνονται. Έτσι το κακό μακροπρόθεσμα διαλύεται από μόνο του και δε χρειάζεται να του αντιστέκεσαι (εκτός αν όπως λέει η Ντιόν Φόρτσιουν θες να επιτελέσεις κάποιο έργο).

Αντίθετα η Αφροδίτη κυβερνά το συγκεκριμένο νου, δηλαδή το συμφεροντολογικό νου, που καταλαβαίνει το συμφέρον του και πειθαρχεί από συμφέρον.

Ίσως ο μύθος ο αρχαίος ελληνικός για τη σχέση της Αφροδίτης με τον Ήφαιστο και τον Άρη είναι αποκαλυπτικός. Η γυναίκα - Αφροδίτη πάντα ταλαντεύεται ανάμεσα στο συμφέρον του άντρα - μπαμπά που της καλύπτει τις ανάγκες και του ορμητικού νεανία που ικανοποιεί τις ορμές της.

Σε ενεργειακό επίπεδο η Αφροδίτη φέρεται συχνά να κυβερνά το κέντρο της καρδιάς, το κέντρο που γίνονται οι επιλογές, που πρέπει καθένας να επιλέξει αν θα υποταχτεί στις επιθυμίες του κατώτερου εαυτού ή θα σκεφτεί αποστασιοποιημένα για να δει το πραγματικά συμφέρον. Οι αρχαίοι διέκριναν τις δύο αυτές ποιότητες της Αφροδίτης σε Ουράνια και Πάνδημο.

Η Αφροδίτη όμως έχει ενδιαφέρον να ιδωθεί και πολιτιστικά. Όπως στην αρχαία Ρώμη υπήρχε διχασμός και από τη μία "αηδία" για τους ηδονιστές Έλληνες και από την άλλη θαυμασμός (απεικονίζοντας και τα συναισθήματα του άντρα, που η μία πλευρά του ελκύεται από τη γυναίκα και η άλλη τη θεωρεί κίνδυνο για την ανεξαρτησία του), έτσι και σήμερα η νεοσυντηρητική Αμερική θεωρεί τους Ευρωπαίους "ηθικά εκπεσόντες" με πρωταγωνιστές τους Γάλλους.

Τους Γάλλους που δεν είναι τυχαίο, ότι μεγαλύτερη ηρωίδα τους είναι γυναίκα, η Ζαν Ντ' Αρκ.

Προσοχή, λοιπόν, όταν διαβάζουμε τα αρχέτυπα, γιατί τίποτα δεν είναι τυχαίο, κι όλα έχουν από πίσω τους ιστορία, κατάκτηση και αίμα για να επιβληθούν ιδεολογίες και απόψεις.

ΥΓ: Πάντως για να είμαστε σωστοί πρότυπο "αρπαγής" της γυναίκας στα αρχαία χρόνια υπήρχε. Απλά δεν ήταν ο Άρης. Ήταν ο Πλούτωνας που άρπαζε την Περσεφόνη.

Αξίζει να διαλογιστούμε πάνω σε αυτό λίγο και να δούμε ίσως πώς κατέληξαν Άρης και Πλούτωνας να κυβερνούν το ζώδιο του Σκορπιού.

Οι πτώσεις και οι εξάρσεις για τον ψυλλιασμένο παρατηρητή

Σίγουρα έχετε ακούσει πολλά για τις εξάρσεις. Ομοίως και για τις πτώσεις. Άλλος λέει ότι ισχύουν, άλλος λέει ότι δεν ισχύουν και σε κάθε περίπτωση άκρη δε βρίσκεις, αν δε διαλέξεις πλευρά στο σύγχρονο πόλεμο των αστρολόγων.
Τελικά όμως τι ισχύει; Είναι καταδικασμένοι όσοι έχουν τους πλανήτες τους σε πτώση και ευτυχισμένοι αυτοί που τους έχουν σε έξαρση; Ή άνθρακες ο θησαυρός;

Στο άρθρο αυτό εμείς δε θα μπούμε στο τριπάκι αυτής της ερώτησης, αλλά θα κάνουμε μία μεγαλοπρεπή ντρίπλα. Κάθε πλανήτης θα πούμε που βρίσκεται σε ένα ζώδιο κοιτάει σύμφωνα με την παραδοσιακή αστρολογία προς το χορηγό του. Δηλαδή, τι κάνει; Είναι σαν τον ηθοποιό που τον βάζεις να παίξει ένα ρόλο και λέει "ποιος ηθοποιός έπαιξε καλύτερα τον Άμλετ; Ο Λώρενς Ολιβιέ; Ε, λοιπόν σε αυτόν πρέπει να μοιάσω". Τώρα, αν ο ηθοποιός από φυσικού του όμως μοιάζει του Φούντα, όπως καταλαβαίνετε υπάρχει ένα πρόβλημα. Θα καταφέρει να μεταμορφωθεί σε Λώρενς Ολιβιέ; Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Από τον ίδιο εξαρτάται. Όμως σε κάθε περίπτωση θα προσπαθήσει να του μοιάσει. Και σ' αυτόν τον πλανήτη που είναι χορηγός του, αλλά και στον πλανήτη που τυχόν έχει έξαρση στο ζώδιο που εκείνος βρίσκεται.
Έτσι, αν η Αφροδίτη μας είναι στον Κριό, ποια είναι τα πρότυπα που θα κληθεί να μοιάσει; Του Άρη, πολεμιστή και του ¨Ηλιου του μεγαλοπρεπή που έχει έξαρση στον Κριό. Άρα η Αφροδίτη, εκεί που ήταν ναζιάρα και καταφερτζού και μίλαγε μόνο όταν τη συνέφερε, τώρα θα πρέπει να ανοίγει το στόμα της και θα λέει ότι σκέφτεται και δε θα δίνει και δεκάρα τι λένε οι άλλοι γι' αυτήν. Αυτό είναι το μοντέλο. Θα το κάνει; Αυτό εξαρτάται από τον άνθρωπο που την έχει στο χάρτη του. Το ζητούμενο αυτό είναι πάντως.
Θέλετε περισσότερα; Δείτε τη συνέχεια του άρθρου στον παρακάτω σύνδεσμο...

http://newageastrology.forumotion.com/t822-topic#2083

Το ζήτημα της ψυχής στην Αστρολογία

Ενα θεμα που σκεφτομουν αυτες τις μερες στις διακοπες ειναι το ζητημα της ψυχης και της συνδεσης της με τον αστρολογικο χαρτη. Εχουν βγει πολλες θεωριες για το συγκεκριμενο θεμα, απο τις οποιες για να ειμαι ειλικρινης δεν ειχα μεινει ευχαριστημενος.Διαβαζοντας ομως καποια βιβλια μεταφυσικης αυτες τις μερες σταθηκα στη συνδεση της ψυχης με αυτο που ονομαζουμε ποιοτητες στον ανθρωπο,ενω η προσωπικοτητα αφορα ποσοτητες.

Δεν ξερω ποσοι το εχετε σκεφτει, αλλα συνηθως λεμε οτι καποιος ακολουθει την ψυχη του οταν μενει πιστος σε καποια γνωρισματα κ ιδιοτητες. Κ δεν αλλοτριωνεται απο το κυνηγι του περισσοτερου στην καθημερινοτητα. Υπ αυτη την εννοια σχηματισα την εντυπωση και περιμενω κ βεβαια τη γνωμη σας οτι η προσωπικοτητα πρεπει να συνδεεται περισσοτερο με τις δυσκολες οψεις του χαρτη. Αυτες που απαιτουν δουλεια κ δραση εξωτερικη.

Αντιθετα η εννοια της ¨ποιοτητσς¨ δειχνει πιο συνυφασμενη με τα τριγωνα υπο την εννοια οτι δεν απαιτει εξωστρεφεια, αλλα απλα υπαρχει ως ιδιοτητα. Υπο αυτη την εννοια η πρωτη εξελιξη του ανθρωπου που εχει σκοπο να τιθασευσει την προσωπικοτητα κατω απο την ψυχη θα μπορουσε να σχετιχεται με τις προοδους και τις οψεις των τετραγωνων που γινονται τριγωνα. Η δε μετατροπη των τριγωνων σε τετραγωνα τι θα σημαινε τοτε;

Θα μπορουσε να σημαινει δυο πραγματα:

1. Τις περιοδους που η ψυχη εκδηλωνεται για να μπουν τα σημαντικα διλημματα και
2. Για τους πιο προχωρημενους το επομενο σταδιο μυησης που ειναι ν αλλαζεις ακομα κι αυτες τις ιδιοτητες που σε χαρακτηριζουν ως ψυχη κ να τις μεταλλασεις για χαρη του πνευματος κ του κοσμικου σχεδιου.

Θα πρέπει να είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε βέβαια οτι υπαρχουν ιδιοτητες που μετρωνται ποσοτικα, π.χ. Ποσο δυνατος η εξυπνοσ εισαι και ανηκουν στην προσωπικοτητα κ αλλες που δε μετρωνται αλλα η εισαι η δεν εισαι. Π.χ. Καλος, ειλικρινης, ευγενης, κλπ. Αυτο ειναι ενα καλο κριτηριο διαχωρισμου.

Ακομα βλεποντας την εξελιξη στον προοδευτικο χαρτη μπορει κανεις να δει σ αυτη τη ζωη ποιος ειναι ο στοχος; να δουλεψουμε σ επιπεδο φορεα; η να αναδεικουμε καποιες ποιοτητες; κι αν ειναι το δευτερο ποιες ποιοτητες θα δοκιμαστουν; θα μπουν σε πειρασμο; και σε ποια περιοδο της ζωης μας;