Αστρολογικά Σεμινάρια Φθινοπώρου

Αγαπητοί φίλοι,
εκτός από τον Κύκλο Σεμιναρίων που αφορά τις Ποιότητες, ας μην ξεχάσουμε και τα αμιγώς αστρολογικά μας σεμινάρια.
Όπως είχαμε πει και αρχές του Σεπτέμβρη τα αστρολογικά μας σεμινάρια θα γίνονται φέτος τις Κυριακές πλέον το απόγευμα.
Τα τρία πρώτα θέματα μας θα τρέξουν στις 23/9, 30/9 και 7 Οκτωβρίου και θα είναι:
1. Ο άξονας των Δεσμών, η ερμηνεία του και οι προβλέψεις για τους μήνες που έρχονται
2. Ηλιακές Προβλέψεις, πώς γίνονται και μία διαφορετική πρόταση για την κατάστρωση τους
3. Σεμινάριο για τις Αστρολογικές Όψεις, τη θεωρία και την ερμηνεία τους.
Τα σεμινάρια θα έχουν φέτος χαμηλότερη είσοδο της τάξης των 12 ευρώ και θα διεξάγονται μεταξύ 16:00 και 19:00 το απόγευμα...
Όσοι θέλετε να δηλώσετε συμμετοχή, επικοινωνήστε μαζί μας...
Τηλ.επικοινωνίας 6945.807566, Email: vpapadolias@gmail.com

Διεύθυνση: Νίκης 44, Σύνταγμα

Κύκλος Σεμιναρίων: Αναζητώντας τις Ποιότητες

Κύκλος Σεμιναρίων: "Αναζητώντας τις ποιότητες"
Διάρκεια: 10 βδομάδες
Τόπος διεξαγωγής: Αθήνα, Νίκης 44, Σύνταγμα
Έναρξη: 14 (ή εναλλακτικά 21) Σεπτεμβρίου

...

Στο σεμινάριο αυτό αντικείμενο μας θα είναι η διερεύνηση του ψυχικού παράγοντα της ζωής και η προσπάθεια ανίχνευσης του πίσω από την έννοια της "ποιότητας". Οι ποιότητες είναι χαρακτηριστικά που αφορούν αξίες και αντιδιαστέλλονται με τις ποσότητες, τα αποτελέσματα και οτιδήποτε στην καθημερινότητα μας μπορεί να μετρηθεί. Σκοπός του κύκλου σεμιναρίων είναι να διερευνήσουμε πώς μπορούμε να αναζητήσουμε αυτόν τον ποιοτικό παράγοντα στη ζωή μας και να τον αντιδιαστείλουμε με τον ποσοτικό.

Η προσέγγιση μας θα είναι διαθεματική με την έννοια ότι θα μιλήσουμε τόσο απλό πλευράς θεωρίας (πώς διαχωρίζει τις ποιότητες η εσωτερική φιλοσοφία και μέσα σε ποιο γενικότερο πλαίσιο διδασκαλίας) όσο και χρησιμοποιώντας διαφορετικά κλειδιά. Π.χ. το αστρολογικό κλειδί, το μυθολογικό κλειδί, το γεωμετρικό κλειδί, κ.ά.

Στα πλαίσια του κύκλου θα κάνουμε και βιωματικές προσεγγίσεις με πειραματικά εργαστήρια ανίχνευσης ποιοτήτων καθώς με χρήση των βιωματικών προσεγγίσεων των αρχετύπων.

Ο κύκλος θα πραγματοποιείται κάθε Παρασκευή απόγευμα, θα έχει διάρκεια 10 βδομάδες και το κόστος συμμετοχής θα είναι 40 ευρώ το μήνα (διάρκεια 2,5 μήνες).

Δηλώσεις συμμετοχής θα ήταν επιθυμητές μέχρι τις 10 ή το πολύ τις 17 Σεπτεμβρίου

Δείτε περισσότερα

Ορφέας και Ορφικοί - Μία άλλη προσέγγιση

Μία φιγούρα που αξίζει να δούμε λίγο πιο στενά από κοντά εμείς οι Έλληνες είναι ο Ορφέας. Υπάρχουν πολλές μεγαλοποιημένες απόψεις για τον Ορφέα καθώς και πολλά μυθολογικά στοιχεία που τον βάζουν να έζησε μέχρι και μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν από την κλασσική εποχή.

Στην πραγματικότητα ο Ορφέας έζησε σε μία μεταβατική εποχή και σε μία ιδιάζουσα τοποθεσία. H Θράκη υπήρξε η κοιτίδα πολλών ...

μυστηριακών θρησκειών στην αρχαιότητα κι αυτό γιατί το περιβάλλον της προσομοίαζε σε αυτό που βλέπουμε σήμερα σε διάφορες κελτικής μυθολογίας ταινίες όπως ο Άρχοντας των Δαχτυλίδιών. Αδιαπέραστο δάσος με θορύβους και αισθαντικότητα, που προωθούσε ιστορίες για Νεράιδες, Ξωτικά και οντότητες που οι αρχαίοι Έλληνες τις ονόμαζαν με άλλα ονόματα.

Στη Θράκη όπως και σε άλλα μέρη του γενικότερου ελληνικού χώρου που υπήρχε τέτοια μορφολογία κυριαρχούσαν ακόμη οι μητριαρχικές λατρείες. Ο Διόνυσος στην πρωτογενή του μορφή υπήρξε ένας τέτοιος μητριαρχικός θεός. Η λατρεία του, προσομοίαζε αρκετά με τη λατρεία του Όσιρι και του Χριστού αργότερα και για τους ίδιους λόγους προσέλκυε αρκετά τις γυναίκες. Το αρσενικό βλέπετε στη μητριαρχική εκδοχή ήταν μόνο για γονιμοποίηση και λατρευόταν για το σπέρμα του. Η αρχαία συνήθεια του να εκλέγεται ένας αρσενικός, βασιλιάς για ένα χρόνο και μετά να 'θυσιάζεται' είναι γνωστή και καταργούνταν σιγά σιγά κατά τόπους. Στην Αθήνα ας πούμε καταργήθηκε από τον πρώτο βασιλιά της, τον Κέκροπα.

Οι ανθρωποθυσίες όμως έδιναν μία οργιαστική χροιά στη λατρεία. Γι' αυτό και ο Διόνυσος συνοδευόταν από Μαινάδες ή άλλες γυναικείες οντότητες που έδειχναν το απρόβλεπτο της γυναικείας φύσης.

Ο Ορφέας έκανε μία αλλαγή σε όλο αυτό το concept που είναι δύσκολο να τη δούμε με σημερινούς όρους. Πήρε τη διονυσιακή λατρεία και αφαίρεσε τις ανθρωποθυσίες. Αφαίρεσε το οργιαστικό κλίμα του ρυθμού (αντίστοιχο με τους ινδιάνικους, σαμανικούς χορούς και τους χορούς της Αφρικής) και εισήγαγε τη μελωδία. Οι τελετές εκεί που γίνονταν έξω στη φύση εισήλθαν σε χώρους μυστηρίων. Έγιναν κλειστές. Για να καταλάβουμε λίγο μία αναλογία, είναι σαν την τζαν μουσική, που γεννήθηκε από τους ρυθμούς των μαύρων μεν, πήρε όμως στοιχεία μελωδίας από τους δυτικούς και έφυγε από τις φυτείες του βαμβακιού για να μπει στα σαλόνια.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ο Ορφέας ήταν κατά βάση μουσικός. Και οι Ορφικοί στην αρχική τους έκδοση θα μπορούσαν να ιδωθούν κάπως όπως βλέπαμε εμείς τη δεκαετία του '70 τους χίπις. Λίγο μουσική, λίγο μεταφυσική και άλλα ήθη σεξουαλικής φύσεως. Γιατί οι Ορφικοί από ότι φαίνεται προωθούσαν και ένα είδος ανδρικής χειραφέτησης έναντι της γυναίκας. Κι όπως η γυναικεία χειραφέτηση τη δεκαετία του '70 έγινε και με όρους σεξουαλικούς, έτσι και οι Ορφικοί λέγεται ότι ήταν από τους πρώτους που προώθησαν την αμοιβαία ανδρική ερωτική επαφή. Σήμερα μας ξενίζει αλλά για κείνη την εποχή φανταστείτε ότι ο άνδρας θεωρούνταν "εργαλείο αναπαραγωγής" για τις γυναίκες, όπως θεωρούμε σήμερα τις γυναίκες. Έτσι η χειραφέτηση αυτή έλεγε ότι το σώμα μου το έχω για μένα για την ευχαρίστηση μου.

Μπορείτε να φανταστείτε λοιπόν τις παρέες των μουσικών με τις νέες ιδέες να γυρνάνε από περιοχή σε περιοχή διδάσκοντας την "ειρήνη" στις διονυσιακές μαινάδες και αναδεικνύοντας την ομορφιά του ανδρικού σώματος του Απόλλωνα, ερχόμενοι σε έκσταση με διάφορες "ουσίες" και διδάσκοντας μέσω της αρμονίας της μουσικής.

Και αν νομίζετε αυτά που λένε ότι η θρησκεία των Ελλήνων βασιζόταν στον Ορφέα και ότι ο Ορφέας ήταν ο πρώτος μονοθειστής, κλπ, νομίζω ότι κάπου θα πρέπει να το ξανασκεφτείτε, γιατί οι Ορφικοί ήταν κάτι σαν περιθωριακοί στην αρχαία Ελλάδα, δεν υπήρξαν ποτέ "επίσημη" θρησκεία.

Όπως και να έχει ο Ορφέας ήταν και ο πρώτος που έφερε σε επαφή το απολλώνειο με το διονυσιακό πρότυπο. Απαλύνοντας τη βιαιότητα της διονυσιακής λατρείας της επέτρεψε να γίνει αποδεκτή στους Δελφούς, ενώ εισήγαγε διονυσιακές πρακτικές στο κέντρο του ομφαλού της Γης (έκσταση της Πυθίας με ουσίες που θυμίζουν σαμανικές πρακτικές).

Κι αυτο΄στη συνέχεια αποτέλεσε τη βάση όλης της φιλοσοφίας των ορφικών, δηλαδή η ένωση των αντιθέτων και η διαλεκτική τριάδα. Αυτή η τριάδα, αντίστοιχης φιλοσοφικής σημασίας με το Γιν-Γιανγκ της ανατολής απεικονίσθηκε αργότεα σε πολλά άλλα σύμβολα, μεταξύ των οποίων στις τρεις Μοίρες (Κλωθώ, Λάχεσις και Άτροπος ή αλλιώς Βούληση, Τυχαίο και Αναπόφευκτο), αλλά όπως ξέρουν ίσως κι όσοι έχουν ασχοληθεί με τις πυθαγόρειες μυήσεις και με τη μεταφυσική σημασία του Πυθαγόρειου θεωρήματος.

Φυσικά η άποψη αυτή για τον Ορφέα δεν είναι η Mainstream άποψη που θα βρείτε. Ίσως προσβάλλει και πολλούς που θα ήθελαν ο Ορφέας να είναι κάποιος θεός, ημίθεος ή το λιγότερο εξωγήινος.

Όμως τα θαύματα προκύπτουν από ανθρώπους. Όταν βρίσκονται μαζί με άλλους ανθρώπους, αφήνουν τα όρια του Εγώ να πέσουν και αρχίζουν να ψάχνονται λίγο περισσότερο.

Κάπως έτσι φαίνεται ότι δημιουργήθηκε και η ορφική παράδοση, άσχετα βέβαια από τις κατευθύνσεις που πήρε μετά.

Το ενεργειακό νόημα της ασπίδας

Για το ενεργειακό νόημα της ασπίδας θα πούμε μερικά πράγματα σήμερα φίλες και φίλοι. Όπως γνωρίζετε η ασπίδα ήταν από τα αρχαία χρόνια ένα εργαλείο άμυνας στη μάχη. Ωστόσο η εντύπωση μας είναι ότι η ασπίδα δεν προστάτευε απλώς το σώμα, αλλά δημιουργούσε και μία ενεργειακή εστίαση στο κέντρο του ηλιακού πλέγματος.

Από τις μελέτες που έχουμε κάνει έχουμε δει ότι το καμπύλο σχήμα δημιουργεί μία κατάσταση εστίασης. Διαβάζοντας π.χ. τις προάλλες τις αρχές του Reconnection παρατηρήσαμε τη συμβουλή τα χέρια να κρατούνται σε στάση χαλαρή, έτσι που να δημιουργείται μία κοιλότητα ανάμεσα στα δάχτυλα. Είναι μία κατάσταση αντίστοιχη με την κατοπτρική κεραία που εστιάζει το σήμα.

Η ίδια λογική της ασπίδας επέτρεπε να συγκεντρώνεται η ενέργεια του σώματος και να κατευθύνεται απέναντι στο ηλιακό πλέγμα. Έτσι δεν υπήρχε απλά άμυνα απέναντι στο φυσικό κίνδυνο, αλλά ενίσχυση και της πίστης στη μάχη και μείωση του φόβου. Στην περίπτωση του φόβου άλλωστε η ενίσχυση του ηλιακού πλέγματος είτε βάζοντας μπροστά μία "ασπίδα" είτε από τα ίδια τα χέρια (στις πολεμικές τέχνες τοποθετούνται πάντα σε θέση άμυνας μπροστά στο ηλιακό πλέγμα) είναι σημαντική.

Βεβαίως όλα αυτά πρέπει να πούμε ότι σχετίζονται και με την πανάρχαια ενστικτώδη στάση μας να προστατεύουμε τα ζωτικά όργανα του σώματος. Τοποθετώντας αντικείμενα μπροστά στα ευαίσθητα τμήματα του σώματος αισθανόμαστε περισσότερη ασφάλεια. Ωστόσο, υπάρχει και ένας ενεργειακός παράγοντας σε αυτό, που μπορείτε να το διαπιστώσετε αν τοποθετήσετε τα χέρια πιο χαμηλά ή πιο ψηλά σε διαφορετικά κέντρα, όπου θα δείτε ότι στην ουσία σας δημιουργούνται διαφορετικά συναισθήματα.

 

Υπάρχουν πολλές "μαγικές" τεχνικές για να δημιουργήσετε ενεργειακές ασπίδες, ωστόσο προσωπικά προτιμώ απλά να σκεφτώ μία πραγματική ασπίδα με το χρώμα και τα σύμβολα που με ενδιαφέρει.

 

Η ασπίδα μπορεί και να αναρτάται σε εμφανή θέση, ενώ το σύμβολο είναι κάτι που δημιουργεί επιπλέον πίστη όπως γινόταν και στις μεσαιωνικές μάχες. Στην ουσία επικαλούμαστε τη δύναμη κάποιου αρχετύπου.

Κάτι που πρέπει να προσεχθεί είναι ότι η "χρήση" συχνά "ξοδεύει" την ενέργεια του συμβόλου, γι' αυτό συχνά και νιώθουμε την ανάγκη να αλλάζουμε από καιρού εις καιρό τα σύμβολα που μας εκπροσωπούν και μας δίνουν πίστη, γιατί νιώθουμε ότι δεν έχουν κάτι άλλο να μας προσφέρουν.

Ο εκφυλισμός των αρχετύπων και η πορεία προς μια νέα θρησκεία

Σήμερα θα εξετάσουμε ένα άλλο ζήτημα για να κάνουμε κι ένα διάλειμμα από τα θέματα του διαλογισμού... την αφορμή για το θέμα μου την έδωσε άρθρο που διάβασα κάπου προχθές που μίλαγε για τα αρχέτυπα των αρχαίων ελλήνων θεών.

Έλεγε λοιπόν το άρθρο το εξής, που το βρήκα επιτυχημένο. Πότε νομίζετε λέει ότι εκφυλίστηκε ο αρχαίος κόσμος; Εκφυλίστηκε όταν εκφυλίστηκαν τα αρχέτυπα του.

Όταν ο Άρης ας πούμε από πολεμιστής, υπερπασπιστής της πατρίδας έγινε μισθοφόρος.
Όταν η Αφροδίτη από θεά του Έρωτα, έγινε πόρνη.
Όταν ο Δίας από θεός της Δικαιοσύνης έγινε έκφυλος εραστής. Όταν ο Ερμής από προστάτις των συναλλαγών έγινε εμποράκος.

Τότε επήλθε και ο εκφυλισμός του αρχαίου κόσμου. Και κάπως έτσι θα με συγχωρήσετε βλέπω λίγο τα πράγματα και σήμερα. Με τα αρχέτυπα του Χριστιανισμού αυτή τη φορά να εκφυλίζονται.

Όταν οι Άγγελοι γίνονται κάτι σαν genie in a bottle, η Δευτέρα Παρουσία συνδέεται με τον Πούτιν και η Θεία Λειτουργία γίνεται τηλεοπτικό show στις αμερικάνικες τηλεοράσεις, τότε ξέρουμε ότι έφτασε μάλλον η ώρα να κλείσει άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο.

Τι θα έρθει μετά; Κανείς δεν ξέρει... Πιθανότατα κάτι που θα απορροφήσει πολλά από τα παλιά. Όπως έγινε και τότε. Για να είναι πιο ομαλή η μετάβαση και λιγότερες οι αντιδράσεις.

Σίγουρα ρόλο θα παίξουν και οι ανάγκες. Σε ένα κόσμο πολέμου όπως η Ρώμη ήταν φυσικό ο κόσμος να αναζητά ειρήνη και αγάπη (άλλο τι έγινε μετά). Σε ένα κόσμο μόλυνσης του περιβάλλοντος, είναι πάλι φυσικό να έρθει μία θρησκεία που θα βάλει απαγορεύσεις που θα μας κάνουν να το ξανασεβαστούμε.

Σε μία εποχή διαστημική, θα χρειαστεί να επανατοποθετηθεί και το ζήτημα της δημιουργίας του κόσμου. Ο κόσμος δεν μπορεί να είναι μόνο η Γη κι η Εδέμ η Μεσοποταμία. Η μετατροπή των αρχαίων θεών σε κοσμοναύτες είναι μία τέτοια άγαρμπη προσπάθεια αλλά ο ανθρωπομορφισμός της εξωγήινης ζωής είναι τόσο τραβηγμένος που μας κάνει και γελάμε. Πολλοί μιλάνε για μία επιστημο-θρησκεία, αλλά προσωπικά δεν πιστεύω σε κάτι τέτοιο. Το είχε προσπαθήσει και ο Πλωτίνος με το Νεοπλατωνισμό, αλλά ο κόσμος τραβιέται πάντοτε περισσότερο από το ζωντανό ήρωα που θυσιάζεται, παρά από τις γενικές αρχές και τους Νόμους.

Ίσως μία θρησκεία με ήρωες τον Γκάντι και τη Μητέρα Τερέζα να ήταν αυτό που χρειάζεται ο πλανήτης. Ένωση των αντιθέτων, αγάπη σε αυτούς που έχουν ανάγκη, άρνηση του εθνικισμού και του πολέμου, ένωση του πλανήτη.

Στην πράξη ωστόσο κάποια οικουμενική αρχή πάλι θα βάλει το χεράκι της. Και θα επιβάλλει μία δική της αρχή επί πάντων. Ας ελπίσουμε ότι τα αρχέτυπα θα έχουν αρκετή ψυχή μέσα τους για να αντέξουν τα επόμενα δύο χιλιάδες χρόνια...

 

 

Ποιος είναι ο Δυτικός Διαλογισμός;

Είναι γεγονός ότι όταν ακούμε για Διαλογισμό γενικά, σκεφτόμαστε κάποιους επαναλαμβανόμενους ήχους, οραματισμό, χρώματα, εικόνες ευφορίας και αγγέλους. Όμως είναι αυτός ο μοναδικός διαλογισμός που υπάρχει; Είναι αυτός αυτό που ονομάζουμε δυτικός διαλογισμός;

Για να λέμε μερικά πράγματα με το όνομα τους ο δυτικός διαλογισμός, κατάγεται από τον Πυθαγόρα. Δεν έχει καμία σχέση ούτε με Γιόγκα, ούτε με ανατολικά συστήματα. Ο βασικός διαλογισμός που δίδασκε ο Πυθαγόρας στους μαθητές του ήταν ο λεγόμενος διαλογισμός του Ύπνου, που είχε στόχο να θυμηθεί ό μαθητής ότι ακριβώς έκανε μέσα στην ημέρα ( μα ακριβώς όμως, κάθε λεπτομέρεια ) και στην ουσία να αυξήσει δύο σημαντικές νοητικές ιδιότητες, την Μνήμη και την Παρατήρηση. Η ουσία αυτού του διαλογισμού δεν έχει αλλάξει χιλιάδες χρόνια και είναι ακριβώς η ίδια Αυτοπαρατήρηση που διδάσκει σήμερα και η Νεο-γνωστική σχολή του Βέορ και παλιότερα του Γκουρτζίεφ. Παραλλαγές έχουν υπάρξει μόνο που χτίστηκαν πάνω σε αυτό.

Ο δυτικός διαλογισμός όμως δεν ήρθε ούτε αυτός από το μηδέν. Στηρίχτηκε σε μία ήδη υπάρχουσα παράδοση στην Λευκή Φυλή, που επειδή λάτρευε τους προγόνους της, είχε τους λεγόμενους αοιδούς, που απομνημόνευαν ολόκληρα ποιήματα με χιλιάδες στίχους, όπως τα Ομηρικά Έπη. Κι ο Πυθαγόρας δηλαδή δεν εμφανίστηκε από το μηδέν, έχτισε πάνω σε μία παράδοση απομνημόνευσης και εκγύμνασης του Νου που ήδη υπήρχε.

Επομένως όταν μιλάμε για Δυτικό Διαλογισμό η άποψη περί Ήσυχου Νου, δεν ισχύει. Ο δυτικός διαλογισμός "γυμνάζει" το Νου, όπως γύμναζε και το Σώμα. Στο Δυτικό Διαλογισμό ο Νους "πονάει" μετά από κάθε Άσκηση, γιατί καταβάλλει προσπάθεια, το αποτέλεσμα όμως είναι που τον δικαιώνει, γιατί ανακαλύπτει στο τέλος τις λεγόμενες συνάφειες, εκείνους τους ποιοτικούς παράγοντες δηλαδή που δίνουν λύση στα φαινομενικά άλυτα προβλήματα.

Έτσι κι αλλιώς, βέβαια, ετά την Μπλαβάτσκυ πλέον υπάρχουν και οι δύο Σχολές στη Δύση, αλλά ο περισσότερος κόσμος έχει παρασυρθεί από τη λογική "ησύχασε το νου", πράγμα που αντίκειται τελείως σε όλη την εκπαίδευση του δυτικού ανθρώπου και δεν είναι κάτι που μπορεί να κάνει εύκολα. Δεν είναι τυχαίο ότι τη γιόγκα και το διαλογισμό της Ινδίας τον έφεραν μαζικά στη Δύση οι καλλιτέχνες, δηλαδή κυρίως αστρικού προσανατολισμού άνθρωποι. Γιατί γι' αυτούς ο διαλογισμός αυτός ήταν τέλειος. Χρώματα, νότες, μουσικές, εικόνες, ότι ακριβώς ήθελαν. Για πήγαινε όμως σε ένα επιστήμονα ή ένα στέλεχος επιχείρησης να του πεις ησύχασε το νου σου. Δεν είναι εύκολος αυτός ο δρόμος. Γι' αυτό και πολλοί δυτικοί δεν μπορούν να τον ακολουθήσουν.

Έχουμε καταλήξει λοιπόν να θεωρούμε το Νου σατανικό, ότι είναι ο Εχθρός μας. Δεν είναι καθόλου εχθρός μας όμως. Η έλλειψη Θέλησης και Πειθαρχίας του είναι ο εχθρός μας...

Ο διαλογισμός του Νου δε λειτουργεί με Εικόνες ωραίων Αγγέλων, Χρυσών Σφαιρών, Τριγώνων και όλα αυτά τα ωραία. Λειτουργεί με έννοιες. Μέθοδοι Νοητικού Διαλογισμού είναι ο διαλογισμός πάνω σε μία φράση, μία λέξη, μία έννοια, ένα σύμβολο, ένα αντικείμενο και η προσπάθεια κατανόησης του.

Τέτοια παραδείγματα σήμερα έχουμε με τις φράσεις του Ι-Τσινγκ ή με τις φράσεις του Ζεν. Παλιότερα είχαμε τους χρησμούς της Πυθίας, που δεν αποκαλύπτονταν παρά μόνο με διαλογισμό.
 

Ένα Παράδειγμα 

 Η βασική διαδικασία του νοητικού διαλογισμού είναι η χρήση του σχήματος θέση-ανάλυση-σύνθεση. Ας πούμε ότι έχουμε ένα αντικείμενο στο μυαλό μας, π.χ. ένα κάθισμα, ή μία βιβλιοθήκη. Θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε καταρχήν τη βιβλιοθήκη εξωτερικά με τα χαρακτηριστικά που μπορούμε να τις αποδώσουμε ως ένα αντικείμενο συνολικά. Έχει π.χ. ένα μέγεθος, ένα σχήμα, ένα όγκο, μία διάταξη, ένα χρώμα. Θα προσπαθήσουμε να βρούμε συνάφειες, π.χ. πού αλλού έχουμε δει αντικείμενα παρόμοιου χρώματος, παρόμοιου σχήματος; Σε τι χώρους; Για τι χρήση; Τι περιβάλλον δημιουργούν; Θα προσπαθήσουμε να βρούμε συνάφειες. Υπάρχει κάποιο κοινό στοιχείο; Π.χ. τέτοια βιβλιοθήκη χρησιμοποιείται σε τέτοιους χώρους; Γιατί; Ήταν κάτι συνειδητό; Επελέγη από κάποιον; Ή μήπως ο κόσμος ασυνείδητα χρησιμοποιεί π.χ. μωβ χρώμα σε κάποιους χώρους; Αν είναι κάτι ασυνείδητο, έχω μία πρώτη αποκάλυψη συνάφειας.

 

Αν νομίζετε ότι τελειώσαμε εδώ όμως, λάθος. Στη συνέχεια θα αρχίσουμε να σπάμε το αντικείμενο. Το αντικείμενο μπορεί να σπάσει σε άπειρα επίπεδα. Τόσα που να κουραστεί το μυαλό μας. Να πάμε σε επίπεδο quarks... Σε πρώτη φάση θα αναλύσουμε τα ράφια. Από τι αποτελείται; Πώς συνδέονται; Ποια είναι η διάταξη; Θα παίξουμε με τη διάταξη, βάζοντας την αλλιώς. Δοκιμάζοντας άλλες θέσεις, άλλες συνάφειες. Θα ανακαλύψουμε τη χρήση του ραφιού ως χωριστής οντότητας (κάτι σαν τη Νεοσετ)

 

Στο τέλος μπορεί να φτάσουμε στη σκόνη ή στα βακτήρια του ξύλου που δημιουργούν το υλικό του. Η τελική μας διαπίστωση θα έρθει από την πίεση της ανάγκης. Π.χ. μπορεί να διαπιστώσουμε ότι τελικά "όλα είναι σκόνη", όλοι γυρίζουμε πίσως σε πρωτογενή σωματίδια. Αυτό θα είναι το κλείσιμο της διαδικασίας, η επιστροφή στη σύνθεση. Ή μπορεί να διαπιστώσουμε ότι ο ενοποιητικός παράγοντας για να φτιαχτεί κάτι τέτοιο ήταν η ανάγκη, το χρήμα, η χρήση, η μόδα... Θα διακρίνουμε πίσω από την κατασκευή κάποιους ποιοτικούς παράγοντες...

 

Μετά μπορούμε να πάμε πιο κάτω. Να μιλήσουμε για τη φορμάικα. Τι υλικό είναι φορμάικα; Πώς φτιάχνεται; Τι συνάφειες έχει με άλλα υλικά; Με άλλα αντικείμενα; Κ.ο.κ.

 

Εάν θέλουμε να συμπεριλάβουμε μέσα και αστρικές εντυπώσεις, μπορούμε να συνδυάσουμε τη μελέτη και με εμπειρικά δεδομένα. Π.χ. να φανταστούμε τον εργάτη που την έφτιαχνε, τον ξυλοκόπο που έκοβε το ξύλο, τι προβλήματα είχε σπίτι του αυτός; Μπορεί να είχε φύγει η γυναίκα του. Μπορεί να έκανε υπερωρίες. Να χρησιμοποιήσουμε την ενσυναίσθηση δηλαδή, γεμίζοντας το αντικείμενο με "ψυχή", δηλαδή με πιθανές εμπειρίες ανθρώπων. Έτσι βλέπουμε πια ότι κάθε αντικείμενο αποκτά μία δική του ιστορία και μπορεί να διακρίνουμε εκεί κι άλλους ποιοτικούς παράγοντες πίσω από την κατασκευή.

Όλα αυτά όμως απαιτούν "εκγύμναση" του νου και δεν είναι καθόλου χαλάρωση όπως έχουμε μάθει να θεωρούμε τον ανατολικό διαλογισμό και τη γιόγκα.

 

Συμπέρασμα

 

Η ετυμολογία, η αριθμολογία, η μυθολογία είναι μερικές νοητικές παραλλαγές νοητικού διαλογισμού... Συχνά παρασυρόμαστε από το ότι ο Πυθαγόρας ασχολήθηκε με τη μουσική και πέφτουμε στο Αστρικό. Ό Πυθαγόρας όμως συσχέτισε τις νότες με αριθμούς, όχι με χρώματα. Δεν έκανε οραματισμό με εικόνες, αλλά με ακουστικές συχνότητες..

 

Η μυθολογία κυρίως μέσα από το ετυμολογικό κομμάτι των Ονομάτων ή την Αλληγορία, όχι από την ίδια την Ιστορία, που απευθυνόταν κυρίως στα παιδιά των αρχαίων για μία πρώτου επιπέδου ηθική εκπαίδευση ( οι κακοί τιμωρούνται, γιατί δεν υπακούουν τους θεούς ).

 

Αυτά είναι κλειδιά που αξίζει να εξετάσουμε στα πλαίσια της προσπάθειας για το Νοητικό Διαλογισμό μας.

 

Χριστιανισμός και Αρχαία Μυστήρια

Μιλώντας τις προάλλες για τις ενεργειακές μπαταρίες, εξετάσαμε αυτό που θα λέγαμε διονυσιακή πλευρά των μυστηρίων στην αρχαιότητα. Όπως αναφέρει και η δελφική μύηση, ο Διόνυσος συμβολίζει τη σεξουαλική ενέργεια που είναι στη βάση της σπονδυλικής στήλης που ανεβαίνει στο ανώτερο κέντρο του λαιμού για να μπορέσει να ελεγθχεί από τον άνθρωπο.

Αφήσαμε απέξω την απολλώνεια πλευρά των μυστηρίων όμως διότι, αν και σήμερα την έχουμε περί πολλού, στην αρχαία εποχή ελάχιστοι ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα γι αυτήν. Ο πολύς και απλός κόσμος περίμενε πώς και πώς να γίνουν οι γιορτές κι όχι να εντρυφήσει στα μυστήρια της ετυμολογίας ή της μυθολογίας.

Κι αυτό ακριβώς ήταν το πρόβλημα με την πορεία που ακολουθούσε το πράγμα στη Δύση. Βλέπετε η Δύση προτιμούσε ανέκαθεν τον αποκρυφιστικό τρόπο. Τι είναι αυτό; Αντί να εξαγνίσει τον δέκτη και να του δίνει τη δυνατότητα να αντιλαμβάνεται πιο λεπτές ενέργειες, όπως έκανε η Ανατολή με τη Γιόγκα και το Ταό, η Δύση προτιμούσε πάντα να ενισχύει το σήμα. Αντί να φτιάξει ραδιόφωνα με καλύτερη λήψη, απλά βελτίωνε τον ενισχυτή. Έτσι, ενώ στην Ανατολή απέφυγαν τις πολλές πολλές οργιαστικές τελετές, οι οποίες έδωσαν και πήραν στις λεγόμενες μητριαρχικές περιοχές της κελτικής Ευρώπης και της Μεσογείου, η Ασία νωρίς νωρίς άρχισε να μελετάει πώς "σε ατομικό επίπεδο" μπορεί κανείς να έρθει σε επαφή με το ενεργειακό σώμα κι όχι σε συλλογικό, μέσω της μαζικής λατρείας.

 

Αυτό ήταν ένα τεράστιο βήμα βέβαια μπροστά γιατί το ζητούμενο για την ανθρωπότητα ήταν έτσι κι αλλιώς ο άνθρωπος να ατομικοποιηθεί, γιατί χωρίς ατομικοποίηση δεν υπάρχει συνείδηση, υπάρχει κοπάδι. Ωστόσο, στη Δύση έτσι όπως είχαν γίνει τα πράγματα χρειαζόταν κάτι ριζικό για να αλλάξει κατάσταση και το ριζικό που ήρθε ήταν ο Χριστιανισμός.

 

Ο Χριστιανισμός πρέπει να πούμε δεν ήρθε από το πουθενά. Είχαν γίνει νωρίτερα πολλά πειράματα επιβολής του μονοθεισμού. Και δε μιλάω μόνο για το εβραϊκό πείραμα, που στην ουσία δοκίμασε σε μικρότερη κλίμακα κάποιους νόμους, αλλά και άλλες προσπάθειες όπως του Ακενατόν στην Αίγυπτο να επιβάλλει μονοθειστική θρησκεία.

 

Εδώ πρέπει να καταλάβουμε το εξής: Ο μονοθεισμός δεν έχει κανένα ζήτημα με το αν είναι ένας ο Θεός ή πολλοί. Οι λατρευτικές συνήθειες δεν αλλάζουν κι εκεί που είχαμε τους πολλούς θεούς σήμερα έχουμε τους Αγίους και την Παναγία. Το κρίσιμο ζήτημα του μονοθεισμού έναντι των προηγούμενων θρησκειών είναι ότι απαγόρευση τη μαγεία.

 

Στην ουσία δηλαδή ο μονοθεισμός αυτό που εχθρευόταν ήταν η διονυσιακή πλευρά των μυστηρίων. Θα πει βέβαια κάποιος και γιατί; Και θα κατηγορήσει το Χριστιανισμό ότι έσφαξε, έκαψε, κλπ, Βεβαίως όλα αυτά έγιναν, γιατί μη φαντάζεστε ότι μία κατάσταση όταν ξεκινάει μπορεί πάντα να ελεγχθεί. Όμως το ζητούμενο εδώ ήταν να γίνει μία μαζική αλλαγή στο δυτικό πολιτισμό, που δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς με τόση εξάπλωση που είχε πάρει η σεξουαλική μαγεία.

 

Ο χριστιανισμός έφερε κάποιες ριζικές τομές στα κέντρα του ανθρώπου.

1. Μίλησε για αγάπη, τοποθετώντας την έμφαση στο κέντρο της καρδιάς. Η χριστιανική αγάπη δεν είναι η σεξουαλική αγάπη, άρα φεύγουμε από το σεξουαλικό κέντρο.

2. Μίλησε για Πλησίον, άρα ώθησε στην δημιουργική συλλογικής δράσης. Ήταν η πρώτη θρησκεία που ώθησε τους ανθρώπους να δουλεύουν για κοινό καλό, ερεθίζοντας στην ουσία το κέντρο του λαιμού που χρειάζεται για συλλογική δράση.

3. Μίλησε για ατομική ευθύνη, ερεθίζοντας πάλι το κέντρο της καρδιάς, όπου γίνονται οι επιλογές, αν θα πάμε με τα κατώτερα κέντρα ή τα ανώτερα.

 

Το ζητούμενο ήταν να σταματήσει να επικεντρώνεται ο άνθρωπος στα κατώτερα κέντρα και να αρχίζει να εστιάζεται στα ανώτερα. Και μάλιστα όχι επιλεκτικά, σε 50-100 φιλοσόφους, αλλά μαζικά. Έπρεπε λοιπόν να γίνει μία αλλαγή που να τους επηρεάσει όλους κι αυτό μπορούσε να γίνει μόνο μέσω μίας αυστηρής θρησκείας.

 

Αυτό που εμείς σήμερα θεωρούμε θαύμα της Επιστήμης και συλλογική δράση το αναγνωρίζει άλλωστε και η ίδια η ευρωπαϊκή διανόηση ότι δε θα μπορούσε να έχει γίνει χωρίς το υπόβαθρο του Χριστιανισμού. Βεβαίως όπως όλες οι θρησκείες το πραγματικό αποτέλεσμα συχνά το δίνει πολύ αργότερα από την έλευση της. Χρειάστηκαν εκατοντάδες χρόνια, που ο Χριστιανισμός με βία ή με πολιτισμικό κίνητρο ενσωμάτωνε φυλές και φυλές βαρβάρων λαών για να εξαλείψει ακριβώς σταδιακά την προσήλωση στα κατώτερα κέντρα. You name it... Σλάβοι, Φράγκοι, Γότθοι, Βίγκινγκς δεν υπάρχει λαός της Ευρώπης να μην "εξανθρωπίστηκε" και να μην πήρε τον πολιτισμό με εργαλείο τη Χριστιανική θρησκεία.

 

Ο Χριστιανισμός κι ειδικότερα ο Καλβινισμός που εμφανίστηκε με τη Μεταρρύθμιση ήταν στην ουσία η ιδεολογία πίσω από την ανάπτυξη της Επιστήμης του σύγχρονου κόσμου, πίσω από την έννοια του καθήκοντος του Καντ και πίσω στην ουσία από όλη τη λεγόμενη συντηρητική ιδεολογία της σημερινής Δύσης. Βεβαίως υπήρξε και η Αριστερά που ήρθε να ισορροπήσει τα πράγματα με τον Ουμανισμό και την Ολιστική προσέγγιση, που στην ουσία μας πάει πίσω στο διονυσιακό κομμάτι της ζωής, αλλά η ισορροπία αυτών των δύο είναι η σύγχρονη διαλεκτική μας...

 

Βεβαίως ξαναλέμε ιδανικές καταστάσεις δεν υπάρχουν, οπότε μη μου πείτε για σφαγές και καταστροφές, γιατί, δεν θα τις αρνηθώ. Πάντα μέσα στο γενικότερο υπόβαθρο η ανθρώπινη ματαιοδοξία και ο εγωισμός βρίσκει τρόπο να δράσει.

 

Αυτό που με το ζόρι πέτυχε η στροφή αυτή όμως ήταν να επικεντρωθεί ο άνθρωπος της Δύσης μαζικά στην απολλώνεια πλευρά του, στα άνω κέντρα τους και για χιλιάδες χρόνια να προσπαθήσει να σωπάσει τα κάτω κέντρα. Αναγκαία διαδικασία, που βεβαίως λόγω ακροτήτων από τον 20ο αιώνα και μετά εξισορροπήθηκε όπως και έπρεπε με την επανεμφάνιση των Μυστηρίων. Όμως το ζητούμενο για τον δυτικό κόσμο επιτεύχθηκε και ήταν

1. η σεξουαλική ενέργεια να μετατραπεί σε δημιουργικότητα για το κοινό καλό

2. Να υπάρξει ατομική ευθύνη

3. Να θεμελιωθεί η έννοια του καθήκοντος και της ανάγκης συμμετοχής του πολίτη στα κοινά.